Uitvaart van Herman J. Claeys

Vorige woensdag (13 januari 2010) vond de uitvaart- en herdenkingsplechtigheid plaats voor vriend, dichter, schrijver, activist, kameraad, drinkebroer, organisator en lieve man Herman J. Claeys.

De Minister van Agitatie boog het hoofd en luisterde naar de mooie woorden van Henri-Floris Jespers, Jeroen Kuypers, Erwin Vanmassenhove en Hans Plomp terwijl de Audiovisuele Diensten van het Ministerie alles registreerden.

Voor wie er niet bij kon zijn: de woorden en enkele beelden ter illustratie:

Verder op deze blog kan je een impressie bekijken van Hermans’ laatste publieke optreden, zijn afscheid in de Dolle Mol op 18 december ll.
Wie beide filmpjes graag als aandenken op DVD wil, sture een mailtje naar de Kabinetchef van de Minister op het bekende adres.

Salon Solidair • Luk Vervaet

Op 6 februari a.s. vindt in Cafe De Monk te Brussel het eerste Salon Solidair plaats.

uitnodiging Salon Solidair

Het Salon zal in het teken staan van Luk Vervaet en sluit inhoudelijk aan bij de artistieke, politieke en intellectuele salons zoals die sinds de 18de eeuw voornamelijk in Parijs gehouden werden: in een ongedwongen sfeer komen vrienden en sympathisanten samen. Soms zal iemand rechtstaan en een gedicht declameren, dan weerklinkt er accordeon of bespeelt Bahar Kimyongür Turkse Saz. Er is plaats voor woorden van solidariteit, gesprekken, plannen voor de toekomst en er worden hapjes en drank voorzien.

We willen hiermee onze solidariteit betonen voor de eenzame strijd die Luk gevoerd heeft en nog voert waarbij hij de rechten en belangen van gedetineerden ter harte neemt en tegelijkertijd kritische bedenkingen maakt over ons juridisch apparaat en de behandeling van gedetineerden.

Luk gaf tot augustus 2009 probleemloos les aan gedetineerden in de gevangenis van Sint Gillis. Daarover werd hij ondermeer door Taalblad geïnterviewd. Dat interview kan je hier beluisteren:

Interview_ Luk Vervaet geeft les Nederlands in de gevangenis

Dat de Minister zich solidair betoont met Luk Vervaet, hoeft niemand te verwonderen: hij heeft zelf herhaalde malen in de gevangenis gezeten en mocht verder zowat alle cellen van alle politiekantoren van Antwerpen en omstreken met zijn bezoek vereren. Tot in Brussel en Luik toe. Het heeft de Minister behalve een politieke analyse ook de ervaring omtrent de functie en werking van het juridisch apparaat en het gevangeniswezen getoond. En hij kan wat dat betreft alleen maar Luk’s analyse onderschrijven.

In een niet eens zo ver verleden was de Minister van Agitatie samen met Mevrouw Anja Hermans (stel u voor!) oprichter van het Collectief voor Gevangenen. In die functie stond hij bijvoorbeeld Radio 2 te woord omtrent de behandeling van gevangenen in Brugge. Naar dat interview kan je hier luisteren:

collectief voor gevangenen

Zij die de avonturen van de Minister al langer volgen, weten dat hij ook onderzoek verrichtte naar de Criminal Justice System in de VS en ook daar de positie van gevangenen en hun rechte verdedigde. Zo bezocht hij op deathrow Mumia Abu-Jamal en ging hij ook op bezoek bij Fred Hampton Jr (de zoon van de legendarische en door de FBI vermoorde Black Panther Fred Hampton). Hij bezocht ook vier leden van MOVE die al meer dan 31 jaar in de gevangens zitten voor een moord die ze niet gepleegd hebben.

De kwestie van de gevangenissen (en repressie in het algemeen) en hun plaats in de samenleving is véél te belangrijk om aan politici over te laten. Dat werd ook nog maar eens bewezen met de kwestie rond Bahar Kimyongür die op basis van de antiterrorismewetten vervolgd werd omdat hij informatie verstrekte over de politieke strijd in Turkije.

De crisis van het kapitalisme noopt de belanghebbenden tot een veel stringentere aanpak waarbij rechten en vrijheden – waarvan velen meenden dat ze voorgoed verworven waren – desnoods zullen ondergraven en in vraag gesteld worden. Het juridisch apparaat en het gevangeniswezen dienen in hoofdzaak die ene functie: de openbare orde bewaren. En de openbare orde is niets anders dan de huidige organisatie van de samenleving, de status quo. Wie zich dus tegen de status quo verzet, moet zich ook uitspreken tegen het juridisch apparaat en het gevangeniswezen. Zoals Luk Vervaet dat doet.

Daarom is het de taak van de Minister van Agitatie en elke revolutionair en elke democraat om Luk te steunen. Niet alleen in woorden en handtekeningen onder petities die in de (elektronische) prullemand verdwijnen, maar ook en vooral in de praktijk. Doe dus zoals de Minister doet: put your money where your mouth is, kom op zaterdag 6 februari vanaf 16u naar de Monk, ontmoet vrienden en kennissen of maak er, geniet van de artistieke bijdragen, meng je in de politieke en intellectuele gedachtengangen en stel vast dat je – net als Luk – niet alleen staat in je analyse en strijd. Solidariteit is een wapen.

In een nog langer geleden verleden, was de Minister van Agitatie betrokken bij de oprichting van het Comité Contre les Prisons waar hij ondertussen niets meer van gehoord heeft en dat op internet ook niet meer terug te vinden is. Maar de Audiovisuele diensten van het Ministerie zijn gelukkig zo goed georganiseerd dat ze daarvan nog een auditieve weerslag hebben gevonden. Alle praktische en concrete informatie over het Comité is vandaag natuurlijk niet langer relevant maar de analyse die er achter zit, de filosofie over en de kritiek op het gevangeniswezen blijven dat vandaag nog meer dan vroeger. Je kan er hier naar luisteren:

prisonmono

Uit die tijd dateert overigens ook volgend krantenartikel over één van de acties die ze organiseerden, zij het zonder Mevrouw Anja Hermans die toen in de gevangenis verbleef alwaar ze veldwerk verrichtte.

actie aan de gevangenis

Tot slot verwijst de Minister naar Secours Rouge, een organisatie die zich het lot van (vnl. politieke) gevangenen ter harte neemt en vanuit die besognes een radicale analyse maakt over het gevangeniswezen in het algemeen en repressie in het bijzonder.

Afscheid Herman J. Claeys

Terwijl we op 18 december nog met Herman samen zaten in de Dolle Mol om hem te huldigen en zijn engagement en loopbaan te vieren, was dat ook om afscheid te nemen. We wisten allemaal dat Herman terminaal ziek was.
Het werd desondanks – en Herman getrouw – toch een bijzonder olijke bedoening, met tijd voor poëzie, bedenkingen, gedichten, humor en drank.
Er werden zelfs afspraken gemaakt, mensen zouden nog eens langskomen, er moesten nog wat zaken geregeld worden, we wilden elkaar graag nog eens zien.

Dat zal er dus niet meer van komen. Op 29 december is Herman J. Claeys overleden. En, zoals hijzelf zei, dat is geen reis, geen overgang. De dood is gewoon het einde van een leven.

Elders op deze blog kan je luisteren naar een audioreportage (55 min) over het afscheid in de Dolle Mol. We hebben dat materiaal inmiddels ook verwerkt tot een kortere videoreportage (met dank aan Erwin Raeves voor het videomateriaal. Daar kan je hier naar kijken:

Godverdomde Idioten!

De Minister maakt zich kwaad in een discussie met een zeker SDX:

SDX:

Als ik en mijn vrienden 10 X per dag gecontroleerd zouden worden en politie kan nooit wat vinden, wij houden ons aan de wet van het land, doen geen criminele dingen e.d., dan wéét ik dat de politie vroeg of laat vanzelf ophoudt met die onzinnige en onnodige controles

MVA:

De politie denk anders dan u. Die vertrekken van ‘criminogene zones’ en wie zich daarbinnen bevindt is een potentiële misdadiger. Daar controleert men dus veel meer. Dat de politie vriendelijk is tegen u, is mooi meegenomen, maar dat is niet altijd het geval. Het heeft misschien iets met uw huidskleur te maken.

SDX:

Ach agitatie, dat onzinverhaal heb ik al zo vaak hier voorbij zien komen, in België krijgt iedereen dezelfde kansen om school te lopen, een diploma te halen en iets van je leven proberen maken, er zijn zoveel autochtonen die in armoede leven, die mensen gaan ook niet de crimineel uithangen, die mensen (hoeveel autochtone daklozen zijn er die op dit moment in de vrieskou geen warm bed of een bord soep hebben, wie doet daar wat aan?) zijn daarom ook niet crimineel geworden, anders zouden ze niet dakloos zijn en in bittere armoede leven, ik heb me laten wijsmaken dat zo’n beetje de crimineel uithangen een lucratief zaakje is waar je al een zakcentje aan kan bijverdienen.
Ik zou zelfs durven stellen dat je in Blg. als allochtoon met een bepaalde ideologie méér kansen krijgt dan een arme autochtone sloeber, de sociale woonwijken zitten er vol van, de OCMW’s zitten er vol van, linkse hobbyclubjes die miljoenen subsidie opslurpen om het onze allochtone ‘verrijker’ naar de zin te maken, je zielige ’schuld-aanpraten-verhaaltje’ van ‘het is ónze schuld, wij doen niet genoeg, wij discrimineren’ pakt niet bij mij – en bij steeds meer mensen niet meer. Je mantra is al lang uitgehold…

MVA:

Niet dus: er is discriminatie in het onderwijs. Dat zijn geen onzinverhalen het is realiteit die werd vastgesteld en die u kan nakijken, bijvoorbeeld in het PISA rapport. Dat PISA-rapport toont aan dat nergens de kloof tussen de schoolresultaten van kinderen uit een kansrijk gezin en die met een kansarmere achtergrond groter is dan in het Vlaams onderwijs. Discriminatie speelt daarin een belangrijke rol.
Je kan misschien de studie van de European Union Agency for Fundamental Rights eens lezen. Daaruit blijkt in welke mate er in Europa en in België gediscrimineerd wordt, nog altijd. Ook op de arbeidsmarkt, het verhuur van huizen, door administratie, politie, etc. Of misschien moet je het OESO-rapport Jobs for Immigrants eens doornemen. ‘Jobs for Immigrants’ vergelijkt de positie van etnisch-culturele minderheden in België met andere westerse landen. Ons land is op vele punten bij de slechtste leerlingen van de klas. Verontrustend is vooral het gebrek aan tewerkstellingskansen voor de 2de generatie, die met dit onderzoek voor het eerst in beeld komt.

De OESO koppelde gegevens uit twee databanken (Het Rijksregister en de Europese Arbeidskrachtenenquête) en slaagde er zo voor het eerst in om de tewerkstelling van de 2de generatie in kaart te brengen. Er is geen enkel ander land waar er zo’n grote kloof gaapt tussen de jobkansen van de tweede generatie en die van autochtone jongeren, stelt de OESO. “De lagere tewerkstellingskans is sterk en blijft zelf bestaan bij gelijkwaardige opleiding, positie, klasse en ouderlijke achtergrond. Dit is bijzonder verontrustend”, zegt de OESO.

Als je je vragen stelt over de gebrekkige integratie, de armoede en dùs de hogere graad van criminaliteit, lees dan eerst eens die drie rapporten. Dan weet je waarover je praat.

SDX:

Laat die miljonairstaks maar komen, we zullen snel zien wie er beter van wordt, of jouw ’sociaal-economisch’ probleem opgelost zal zijn – het ís wel degelijk een ‘religieus’ probleem – een religie die élke vooruitgang op welk vlak dan ook tegenhoudt.

MVA:

Je bedoelt zeker de religie ‘ikke, ikke, ikke en de rest kan stikke’ die Vlaanderen zo dogmatisch in zijn greep heeft en elke vorm van kritisch, radicaal denken hier ondersneeuwt in een grijze gedachtenloze brij waarin kleurloze papagaaien herhalen wat een paar demagogen en een zatte lul op café uit hun nek kletsen?

We zouden beter solidair zijn met de migranten, met hen op straat komen, betogen en relschoppen, politiekantoren aanvallen en wapens buitmaken en ons samen organiseren voor een serieus gratis onderwijs voor iedereen, voor een werkgelegenheidsproject, voor een stevige en goed gefinancierde sociale zekerheid, voor hogere pensioenen, voor gratis gezondheidszorg voor wie dat nodig heeft, voor véél meer sociale woningen en een blokkering van de huurprijzen en voor een miljonairstaks waarmee we dat allemaal kunnen betalen. En als we dan toch bezig zijn: voor de socialisering van de bank- en verzekeringsector, de energiesector, de telecom en de andere cruciale economische sectoren en de opheffing van het bankgeheim en het invoeren van een vermogenskadaster.

Nee, de idioten hier schelden nog liever op zij die het nog moeilijker hebben dan solidair te zijn met iemand die in hetzelfde bootje zit maar per ongeluk de verkeerde godsdienst heeft, een bizar hoofddeksel draagt of een rare taal spreekt. Zo ver zijn ze hier al geëvolueerd: dat ze mensen beoordelen naar uiterlijke kenmerken maar niet eens begrijpen dat ze dezelfde belangen hebben.

Een bende debielen, dat zijn het, die Vlamingen.

(zo, dat lucht op. Ik heb zeker iets verkeerd gegeten).

El Compromiso de Caracas

Declaration from World Meeting of Left Parties, November 19-21, Caracas, Venezuela

November 21, 2009 — Political parties and organizations from Latin America, the Caribbean, Europe, Africa, Asia, and Oceania commemorate and celebrate the unity and solidarity that brought us together in Caracas, Bolivarian Republic of Venezuela, and from this libertarian city we would like to express our revolutionary rebelliousness. We are glad of and committed to the proud presence of the forces of change in a special moment of history. Likewise, we are proud to reaffirm our conviction to definitively sow, grow and win Socialism of the 21st century.

In this regard, we want to sign the Commitment of Caracas as a revolutionary guide for the challenges ahead of us. We have gathered with the aim of unifying criteria and giving concrete answers that allow us to defend our sovereignty, our social victories, and the freedom of our peoples in the face of the generalized crisis of the world capitalist system and the new threats spreading over our region and the whole world with the establishment and strengthening of military bases in the sister republics of Colombia, Panama, Aruba, Curacao, the Dutch Antilles, as well as the aggression against Ecuadorian territory, and the invasions of Iraq and Afghanistan.

We consider that the world capitalist system is going through one of its most severe crises, which has shaken its very foundations and brought with it consequences that jeopardize the survival of humanity. Likewise, capitalism and the logic of capital, destroys the environment and biodiversity, bringing with it consequences of climate change, global warming and the destruction of life.

One of the epicentres of the capitalist crisis is in the economic domain; this highlights the limitations of unbridled free markets ruled by private monopolies. In this situation, some governments have been asked to intervene to prevent the collapse of vital economic sectors, for instance, through the implementation of bailouts to bank institutions that amount to hundreds of billions of dollars. Said governments have been asked to stimulate their economies by increasing public expenditure in order to mitigate the recession and the private sector decline, which evidences the end of the supposedly irrefutable “truth” of neo-liberalism that of non-intervention of the State in economic affairs.

In this regard, it is very timely to promote an in-depth discussion on the economic crisis, the role of the State and the construction of a new financial architecture.

In summary, the capitalist crisis cannot be reduced simply to a financial crisis; it is a structural crisis of capital which combines the economic crisis, with an ecological crisis, a food crisis, and an energy crisis, which together represents a mortal threat to humanity and mother earth. Faced with this crisis, left-wing movements and parties see the defence of nature and the construction of an ecologically sustainable society as a fundamental axis of our struggle for a better world.

In recent years, progressive and left-wing movements of the Latin American region have accumulated forces, and stimulated transformations, throwing up leaders that today hold important government spaces. This has represented an important blow to the empire because the peoples have rebelled against the domination that has been imposed on them, and have left behind their fear to express their values and principles, showing the empire that we will not allow any more interference in our internal affairs, and that we are willing to defend our sovereignty.

This meeting is held at a historic time, characterized by a new imperialistic offensive against the peoples and governments of the region and of the world, a pretension supported by the oligarchies and ultraconservative right-wing, with the objective of recovering spaces lost as a consequence of the advancement of revolutionary process of liberation developing in Latin America. These are expressed through the creation of regional organizations such as ALBA, UNASUR, PETROCARIBE, Banco del Sur, the Sao Paulo Forum, COPPPAL, among others; where the main principles inspiring these processes are those of solidarity, complementarity, social priority over economic advantage, respect for self-determination of the peoples in open opposition to the policies of imperial domination. For these reasons, the right-wing forces in partnership with the empire have launched an offensive to combat the advance and development of the peoples’ struggles, especially those against the overexploitation of human beings, racist discrimination, cultural oppression, in defence of natural resources, of the land and territory from the perspective of the left and progressive movements and of world transformation.

We reflect on the fact that these events have led the U.S administration to set strategies to undermine, torpedo and destabilize the advancement of these processes of change and recuperation of sovereignty. To this end, the US has implemented policies expressed through an ideological and media offensive that aim to discredit the revolutionary and progressive governments of the region, labelling them as totalitarian governments, violators of human rights, with links to drug-trafficking operations, and terrorism; and also questioning the legitimacy of their origin. This is the reason for the relentless fury with which all the empire’s means of propaganda and its agents inside our own countries continuously attack the experiences in Venezuela, Ecuador, Nicaragua, Bolivia, and Paraguay, as with its maintenance of the blockade against revolutionary and independent Cuba.

Part of the strategy activated by the U.S. Empire is evidenced by the coup in Honduras, as well as in other destabilizing initiatives in Central America, attempting to impose the oligarchic interests that have already left hundreds of victims, while a disgusting wave of cynicism tries to cover up the dictatorship imposed by the U.S. administration with a false veil of democracy. Along with this, it is developing a military offensive with the idea of maintaining political and military hegemony in the region, for which it is promoting new geopolitical allies, generating destabilization and disturbing peace in the region and globally through military intimidation, with the help of its allies in the internal oligarchies, who are shown to be complicit in the actions taken by the empire, giving away their sovereignty, and opening spaces for the empire’s actions.

We consider that this new offensive is specifically expressed through two important events that took place this year in the continent: The coup in Honduras, and the installation of military bases in Colombia and Panama, as well as the strengthening of the already existing ones in our region. The coup in Honduras is nothing but a display of hypocrisy by the empire, a way to intimidate the rest of the governments in the region. It is a test-laboratory that aims to set a precedent that can be applied as a new coup model and a way to encourage the right to plot against the transformational and independent processes.

We denounce the military agreement between the Colombian government and the United States administration strengthens the U.S.’s military strategy, whose contents are expressed in the so-called “White Book”. This confirms that the development of the agreement will guarantee a projection of continental and intercontinental military power, the strengthening of transportation capability and air mobility to guarantee the improvement of its action capability, in order to provide the right conditions to have access to energy sources. It also consolidates its political partnership with the regional oligarchy for the control of Colombian territory and its projection in the Andes and in the rest of South America. All this scaffolding and consolidation of military architecture entails a serious threat for peace in the region and the world.

The installation of military bases in the region and their interrelation with the different bases spread throughout the world is not only confined to the military sphere, but rather forms part of the establishment of a general policy of domination and expansion directed by the U.S. These bases constitute strategic points to dominate all the countries in Central and Latin America and the rest of the world.

The treaty for the installation of military bases in Colombia is preceded by Plan Colombia, which was already an example of U.S. interference in the affairs of Colombia and the region using the fight against drug trafficking and terrorism as an excuse. However, it has been shown that drug trafficking levels have increased in Colombia; therefore, the plan is no longer justified given that no favourable results have been obtained since its implementation, that would justify a new treaty with the U.S.

Today, the global strategy headed by the U.S. concerning drug trafficking is a complete failure. Its results are summarised by a rapid processes of accumulation of illegal capital, increased consumption of drugs and exacerbation of criminality, whose victims are the peoples of Latin America, especially the Colombian people. This strategy should be revisited and modified, and should be oriented towards a different logic that focuses on drug consumption as a public health issue. In Colombia, drug trafficking has assumed the form of paramilitarism, and turned into a political project the scope of which and persons responsible should be investigated so that the truth is known, so that justice prevails and the terror of the civilian population ceases.

We, the peoples of the world, declare that we will not give up the spaces we have managed to conquer after years of struggle and resistance; and we commit ourselves to regain those which have been taken from us. Therefore, we need to defend the processes of change and the unfolding revolutions since they are based on sovereign decisions made by the peoples.

AGREEMENTS

1. MOBILIZATION AND CONDEMNATION OF U.S. MILITARY BASES

1.1. To organize global protests against the U.S. military bases from December 12th to 17th, 2009. Various leftwing parties and social movements will promote forums, concerts, protest marches and any other creative activity within the context of this event.

1.2. To establish a global mobilization front for the political denouncement of the U.S. military bases. This group will be made up by social leaders, left-wing parties, lawmakers, artists, among others, who will visit different countries with the aim of raising awareness in forums, press conferences and news and above all in gatherings with each country’s peoples.

1.3. To organize students, young people, workers and women in order to establish a common agenda of vigilance and to denounce against the military bases throughout the world.

1.4. To organize a global legal forum to challenge the installation of the U.S. military bases. This forum is conceived as a space for the condemnation of illegalities committed against the sovereignty and self-determination of the peoples and the imposition of a hegemonic imperialist model.

1.5. To organise a global trial against paramilitarism in Colombia bringing testimonies and evidence to international bodies of justice.

1.6. To promote a global trial against George Bush for crimes against humanity, as the person principally responsible for the genocide against the peoples of Iraq and Afghanistan.

1.7. To promote a campaign for the creation of constitutional and legal provisions in all of our countries against the installation of military bases and deployment of nuclear weapons of mass destruction.

1.8. To promote, from the different social organizations and movements of the countries present in this meeting, a political solution for the Colombian conflict.

1.9. To organise solidarity with the Colombian people against the imperial aggression that the military bases entail in Colombian territory.

2. INSTALLATION AND DEVELOPMENT OF A PLATFORM OF JOINT ACTION BY LEFT-WING PARTIES OF THE WORLD

2.1. To establish a space of articulation of progressive and left-wing organizations and parties that allows for coordinating policies against the aggression towards the peoples, the condemnation of the aggressions against governments elected democratically, the installation of military bases, the violation of sovereignty and against xenophobia, the defence of immigrants’ rights, peace, and the environment, and peasant, labour, indigenous and afro-descendent movements.

2.2. To set up a Temporary Executive Secretariat (TES) that allows for the coordination of a common working agenda, policy making, and follow-up on the agreements reached within the framework of this international encounter. Said Secretariat undertakes to inform about relevant events in the world, and to define specific action plans: statements, declarations, condemnations, mobilizations, observations and other issues that may be decided.

2.3. To set up an agenda of permanent ideological debate on the fundamental aspects of the process of construction of socialism.

2.4. To prepare common working agendas with participation from Latin America, Europe, Africa, Asia and Oceania.

2.5. To organize solidarity of the people’s of the world with the Bolivarian revolution and President Hugo Chávez, in response to the constant imperial attacks.

2.6. To commemorate the centenary of Clara Zetkin’s proposal to celebrate March 8th as the International Day of Women. The parties undertake to celebrate this day insofar as possible.

2.7. To summon a meeting to be held in Caracas in April 2010 in commemoration of the bicentenary of our Latin American and Caribbean independences.

3. ORGANIZATION OF A WORLD MOVEMENT OF MILITANTS FOR A CULTURE OF PEACE

3.1. To promote the establishment of peace bases, by peace supporters, who will coordinate actions and denouncements against interventionism and war sponsored by imperialism through activities such as: forums, cultural events, and debates to promote the ethical behaviour of anti-violence, full participation in social life, respect for human rights and fundamental freedoms, acknowledgement of the cultural identities of our peoples and strengthening the framework of integration. This space seeks to raise awareness among all citizens in rejection of all forms of domination, internal or external intervention, and to reinforce the culture of peace. To struggle relentlessly for a world with no nuclear weapons, no weapons of mass destruction, no military bases, no foreign interference, and no economic blockades, as our peoples need peace and are absolutely entitled to attain development. Promote the American continent as a territory of peace, home to the construction of a free and sovereign world.

3.2. To organize a Peace Parliament as a political space to exchange common endeavours among the world’s progressive and left-wing parliamentarians, and to know the historical, economic, legal, political and environmental aspects key for the defence of peace. Hereby we recommend holding the first meeting in February 2010.

4. ARTILLERY OF INTERNATIONAL COMMUNICATION TO EMANCIPATE REVOLUTIONARY CONSCIOUSNESS

4.1. To discuss a public communication policy at an inter-regional level that aims to improve the media battle, and to convey the values of socialism among the peoples.

4.2. To promote the creation and consolidation of alternative and community communication media to break the media siege, promote an International Alternative Left-wing Media Coordination Office that creates links to provide for improved information exchange among our countries, in which Telesur and Radiosur can be spearheads for this action.

4.3. To create a website of all of the progressive and left-wing parties and movements in the world as a means to ensure permanent exchange and the development of an emancipating and alternative communication.

4.4. To promote a movement of artists, writers and filmmakers to promote and develop festivals of small, short and full-length films that reflects the advancement and the struggle of peoples in revolution.

4.5. To hold a meeting or international forum of alternative left-wing media.

5. MOBILIZE ALL POPULAR ORGANIZATIONS IN UNRESTRICTED SUPPORT FOR THE PEOPLE OF HONDURAS

5.1. To promote an international trial against the coup plotters in Honduras before the International Criminal Court for the abuses and crimes committed.

5.2. Refuse to recognize the illegal electoral process they aim to carry out in Honduras.

5.3. To carry out a world vigil on Election Day in Honduras in order to protest against the intention to legitimize the coup, coordinated by the permanent committee that emerges from this encounter.

5.4. To coordinate the actions of left-wing parties worldwide to curb the imperialist pretensions of using the coup in Honduras as a strategy against the Latin American and Caribbean progressive processes and governments.

5.5. To unite with the people of Honduras through a global solidarity movement for people’s resistance and for the pursuit of democratic and participatory paths that allow for the establishment of progressive governments committed to common welfare and social justice.

5.6. To undertake actions geared towards denouncing before multilateral bodies, and within the framework of international law, the abduction of José Manuel Zelaya, legitimate President of Honduras, that facilitated the rupture of constitutional order in Honduras. It is necessary to determine responsibility among those who participated directly in this crime, and even among those who allowed his aircraft to go in and out Costa Rica without trying to detain the kidnappers of the Honduran president.

6. SOLIDARITY WITH THE PEOPLES OF THE WORLD

6.1. The Left-wing Parties of the International Meeting of Caracas agree to demand the immediate liberation of the five Cuban heroes unfairly imprisoned in American jails. They are authentic anti-terrorist fighters that caused no harm to U.S. national security, whose work was oriented towards preventing the terrorist attacks prepared by the terrorist counterrevolution against Cuba. The Five Heroes were subject to a biased judicial process, condemned by broad sectors of humanity, and stigmatized by a conspiracy of silence by the mainstream media. Given the impossibility of winning justice via judicial means, we call upon all political left-wing parties of the world to increase actions for their immediate liberation. We call on President Obama to utilize his executive power and set these Five Heroes of Humanity free.

6.2. The International Meeting of Left-wing Parties resolutely demands the immediate and unconditional cessation of the criminal U.S. blockade that harmed the Cuban people so badly over the last fifty years. The blockade should come to an end right now in order to fulfil the will of the 187 countries that recently declared themselves against this act of genocide during the UN General Assembly.

6.3. To unite with the people of Haiti in the struggle for the return of President Jean Bertrand Aristide to his country.

6.4. We propose to study the possibility to grant a residence in Venezuela to Jean Bertrand Aristide, who was kidnapped and overthrown as Haiti’s president by U.S. imperialism.

6.5. We express the need to declare a permanent alert aimed at preventing any type of breach of the constitutional order that may hinder the process of democratic change underway in Paraguay.

6.6. We denounce the neoliberal privatizing advance in Mexico expressly in the case of the Electric Energy state-owned company, a heritage of the people, which aims through the massive firing of 45 000 workers to intimidate the union force, “Luz y Fuerza”, which constitutes another offensive of the Empire in Central and North America.

6.7. To declare our solidarity with the peoples of the world that have suffered and are still suffering imperial aggressions, especially, the 50 year-long genocidal blockade against Cuba; the threat against the people of Paraguay; the slaughter of the Palestinian people; the illegal occupation of part of the territory of the Republic of Western Sahara and the invasion of Iraq and Afghanistan which today is expanding into Pakistan; the illegal sanctions imposed against Zimbabwe and the constant threat against Iran, among others.

Caracas, November 21st, 2009

DECLARATION OF SOLIDARITY WITH THE PEOPLE OF CUBA

The Left-wing Parties of the International Meeting of Caracas agree to demand the immediate liberation of the five Cuban heroes unfairly imprisoned in U.S. prisons. They are authentic anti-terrorist fighters that caused no harm to US national security, whose work was oriented towards preventing the terrorist attacks prepared by the terrorist counterrevolution against Cuba. The Five Heroes were subject to a biased judicial process, condemned by broad sectors of humanity, and stigmatized by a conspiracy of silence by the mainstream media.

Given the impossibility of winning justice via judicial means, we call upon all political left-wing parties of the world to increase actions for their immediate liberation. We call on President Obama to utilize his executive power and set these Five Heroes of Humanity free.

The International Meeting of Left-wing Parties resolutely demands the immediate and unconditional cessation of the criminal U.S. blockade that harmed the Cuban people so badly over the last fifty years. The blockade should come to an end right now in order to fulfil the will of the 187 countries that recently declared themselves against this act of genocide during the UN General Assembly.

Caracas, November 21st, 2009

SPECIAL DECLARATION ON THE COUP D’ÉTAT IN HONDURAS

We, left-wing parties of Latin America, Africa, Europe, Asia and Oceania, present in the international encounter of left-wing parties, reject the coup d’état against the constitutional government of citizen’s power of the President of Honduas Manuel Zelaya Rosales.

Cognizant of the situation of repression, persecution and murder against the Honduran people and the permanent military harassment against president Manuel Zelaya Rosales, which represents a breach of the rule of law in the sister nation of Honduras:

We support the actions of the national resistance front in its struggle to restore democracy.

We demand and support the sovereign right of the Honduran people to call for a national constituent assembly to establish direct democracy and to ensure the broadest political participation of the people in public affairs.

We denounce the United States intervention and its national and international reactionary right-wing allies and their connection with the coup, which hinders the construction of democracy in Honduras and in the world.

We condemn and repudiate the permanent violation of political and social human rights as well as the violation freedom of speech, promoted and perpetrated by the de facto powers, the Supreme Court of Justice, the National Congress of the Republic, the Ministry of Defence and Security since June 28, 2009.

We reiterate our demand to international governments and bodies, not to recognize the results of the general elections to be held on November 29, 2009 in Honduras, due to the lack of constitutional guarantees and the legal conditions necessary for a fair, transparent and reliable electoral process, the lack of reliable observers that can vouch for the results of this electoral process, which has already been rejected by most international governments, bodies and international public opinion.

To propose and promote an international trial against coup plotters and their accomplices in Honduras before the International Criminal Court, for the illegal actions, abuses and crimes they committed, while developing actions aimed at denouncing to the relevant bodies and in the framework of the international law, the violation of the rights and the kidnapping of the legitimate president of Honduras Manuel Zelaya Rosales, because it is necessary to establish the responsibility of those who participated directly and internally in the perpetration of this crime.

We urge national and international human rights organizations to support these measures, to carry on the campaign of denunciation and vigilance with permanent observers in face of the renewed human rights violations, particularly the persecution and sanction through the loss of jobs for political reasons against the members and supporters of the resistance and president Manuel Zelaya.

We repudiate and condemn the attacks against the diplomatic corps of the embassies of the Federative Republic of Brazil and the Republic of Argentina, and the embassies of the member countries of the Bolivarian Alliance for the Peoples of our America (ALBA); and express our solidarity with the heroic work of the staff of these diplomatic missions, who have been victims of harassment and hostility by the coup plotters.

We agree to establish coordination among left-wing parties of the world to exert pressure to oust the de facto government and for the restoration of the constitutional president and the right of the Honduran people to install a national constituent assembly that allows for deepening direct democracy.

We urge governments, international bodies and companies to maintain and intensify economic and commercial sanctions to business accomplices and supporters of the coup in Honduras, and to maintain an attitude of vigilance, to break all relations that recognize the coup plotters and the de facto government officers, as well as to take migration control measures that hinder the movement of people who have the purpose of voting in another country where elections are held with the aim of changing the results through the transfer of votes from one country to the other.

We agree not to recognize the international and national observers of the
electoral process who are aligned and conspire to attempt to give legitimacy to an
electoral process devoid of legality and legitimacy. We demand that rather than
observing an illegal and illegitimate process, the return of the state of democratic law and the constitutional government of citizen power Honduras President Manuel Zelaya Rosales is guaranteed.

Caracas, November 21st, 2009
Special decision on a Fifth Socialist International

The international encounter of Left-wing Political parties held in Caracas on November 19, 20 and 21, 2009, received the proposal made by Commander Hugo Chavez Frias to convoke the Fifth Socialist International as a space for socialist-oriented parties, movements and currents in which we can harmonize a common strategy for the struggle against imperialism, the overthrow of capitalism by socialism and solidarity based economic integration of a new type. We assessed that proposition in terms of its historical dimension which calls for a new spirit of internationalism and agreed, for the purpose of achieving it in the short term, to create a WORKING GROUP comprised of those socialist parties, currents and social movements who endorse the initiative, to prepare an agenda which defines the objectives, contents and mechanisms of this global revolutionary body. We call for an initial constitutive event for April 2010 in the City of Caracas. Furthermore, those parties, socialist currents and social movements who have not expressed themselves on this matter can subject this proposal to the examination of their legitimate directive bodies.

Caracas, November 21, 2009

Commentaar van de Liga voor een Vijfde Internationale op Chavez’ oproep tot vorming van een Vijfde Internationale

Venezuela’s President Hugo Chávez calls for Fifth International
Wed, 25/11/2009 – 17:17

President Hugo Chávez has called for a Fifth International at a mass meeting in Caracas. This is a statement from the International Secretariat of the League for the Fifth International about this new development.

Venezuela’s President Hugo Chávez has announced that he intends to take steps to form a Fifth International. The proposal was greeted by a standing ovation from delegates from 39 countries attending an ‘International Meeting of Parties of the Left’ in Caracas on November 20. They also signed a common declaration called the Caracas Agreement (El Compromiso de Caracas).

The League for the Fifth International has argued for many years that the assaults on the social and economic gains of the workers, carried out by the capitalist class under the banner of Globalisation, Neoliberalism and the War on Terrorism, urgently required an internationally coordinated fight back. In the many international forums of the anticapitalist and antiwar movements that have been held over the last ten years, we have proposed concrete steps to found a new global party of socialist revolution, a Fifth International.

Many of the groups that consider themselves followers of Leon Trotsky and V.I. Lenin responded by arguing that the call for a new International was utopian. They said the time was not ripe, it was “too soon”, or “too advanced” because there were no forces willing even to consider such a step. Maybe Chávez’ initiative will wake up such people – even though the world crisis of 2008-09 has not. Indeed, it is truly a scandal for organisations that call themselves anti-capitalist, be they of “Trotskyist”, “Maoist” or “Communist” origin, that it has to be Hugo Chávez who makes this call. It demonstrates clearly the extent to which the “far left” has failed to address the needs of the day clearly and courageously.

Revolutionaries however cannot agree to entrust the initiative of founding a new workers’ international to the head of a bourgeois state, that is, a state that defends capitalist ownership of the means of production and enforces this by a standing army and police force against the workers and poor of Venezuela.

Of course, Chávez has clashed repeatedly with US imperialism and has, under mass pressure, carried out important reforms for the popular classes in terms of healthcare and education. But, as he himself admitted in the very speech in which called for the Fifth International, Venezuela remains a capitalist country and the state machine a capitalist one. This is a vital question, no matter many times Chávez has clashed with the USA, its Latin American puppet Colombia’s Alavaro Uribe, and the business and landowning élite within Venezuela.

An International tied to such a state would not be a working class International committed to the socialist revolution, but one run by bourgeois nationalists merely dressed up as socialists.

If it were to be founded under the aegis of Chávez and his bourgeois regime, then it would never be able to chart a course of class independence. It would become a glorified support mechanism for Chávez, Castro and his other allies. Indeed, it might even include such overtly pro-imperialist enemies of the working class as the Mexican PRI or the Argentinian Peronists (who also figured in Chávez’ convention of “left” parties). It should not be forgotten that Chávez recently supported and solidarised with Mahmoud Ahmadinejad’s brutal repression of the workers, women and youth of Iran who were fighting for democratic rights and with Robert Mugabe’s prolonged attempts to do the same in Zimbabwe.

In the twenty first century, an era of a severe, indeed a historic, crisis of capitalism, strategic alliances with the “progressive” or “anti-imperialist” or national bourgeoisies, not to speak of a common International of workers and such bourgeois nationalists, would tie the working class hand and foot to a section of capital. It would block the road to the socialist revolution and a programme of working class power. It would repeat the errors and crimes of the Communist International under Stalin. Tying the international to the foreign policy of any particular state, even a workers’ state, is no healthy basis for an International.

Nonetheless, despite the bourgeois class character of Chávez’ project, the Venezuelan president addressed a real need. A need felt by millions of workers, peasants and poor struggling against capitalist exploitation and imperialist rule. In order to repel the bosses’ offensives, in order to prevent the governments making the workers pay for the crisis and also to prevent reactionary nationalist “solutions” to it, the working class does indeed need a new, fighting, revolutionary International. It is vital to respond positively to this need.

Thus to reply to Chávez’ call simply with negative criticism, principled as this might be, would be to ignore the burning issue. The working class and the impoverished masses of the world do need an International and they need it NOW. They need it to repulse the attempts to make them pay the costs of the crisis. They need it to bring an end to the series of imperialist wars of conquest and occupation. They need it to bring succour to the oppressed nationalities like the Palestinians and the Sri Lankan Tamils.

The working class and the oppressed of the whole world are threatened by a period of deepening chaos for the capitalist system. They face massive environmental destruction and new conflicts between the major powers as they try to re-divide the natural resources and the exploitable labour of the world, conflicts that can only end in a new world war. They need a global party of socialist revolution, independent of all states and their rulers.

Therefore it is the duty of all who consider themselves anticapitalist, like the NPA in France, all who call themselves revolutionary socialists, communists, Leninists and Trotskyists, to combine forces and to convene a conference of their organisations. Such a conference must discuss an action programme for coordinating our defensive struggles, transforming them into a revolutionary counter-attack against imperialism and capitalism.

And it must discuss the types of organisation needed to fight for such a programme.

The League for the Fifth International, which will, if it is able, intervene in Chávez’s gathering in 2010, calls on all who support the struggle for a new International based on proletarian class independence and a new revolutionary programme, (whatever name or number they presently give to it) to join forces with us in 2010 to take real steps in this direction.

de website van de Liga voor een Vijfde Internationale

Oproep voor een Vijfde Socialistische Internationale

December 15th 2009, by Bill Leumer & Ann Robertson – Workers Action

Recently a conference was held in Caracas, Venezuela that included representatives from socialist and left parties from around the world and that culminated in an official statement, referred to as The Commitment of Caracas. As reported by Venezuela Analysis, one of the points included in this statement was reference to a call by Hugo Chavez, President of Venezuela, for the formation of a Fifth International in order to promote the defeat of capitalism and the creation of “Socialism of the 21st Century.”

This conference and the official statement hold tremendous significance for socialists in particular and the working class in general around the world. It contains several points we wish to highlight.

First, the statement calls for the replacement of capitalism by socialism, pointing out that capitalism threatens the survival of humanity as well as the survival of all life, because capitalism combines “the economic crisis, with an ecological crisis, a food crisis and an energy crisis.”

Second, some parties that have signed the statement, for example, from Venezuela and Bolivia, are large, mass political organizations, which means that powerful resources may be available for the creation of a world socialist movement.

Third, it calls for an “ideological debate on the fundamental aspects of the process of construction of socialism.”

Fourth, it recognizes that the Third International degenerated under Stalinism, which betrayed struggles for socialism around the world.

Finally, and most importantly, as already mentioned, the statement of the conference notes that it “received” the call by Hugo Chavez for the creation of a Fifth International and voted to “create a WORKING GROUP comprised of those socialist parties, currents and social movements who endorse the initiative, to prepare an agenda which defines the objectives, contents and mechanisms of this global revolutionary body.” The conference also called for a “constitutive event” in Caracas in April 2010 that would aim at organizing this new international.

This call for the creation of a Fifth International can serve as a lightning rod for uniting socialist parties and social movements around the world in order to magnify by many times the power of the movement for socialism. The new totality, achieved on an international basis, will be far greater than the sum of its constituent parts. Moreover, in countries where socialist parties currently do not exist or are small and lack any substantial power, the Fifth International has the potential to serve as a pole of attraction, thereby overcoming the isolation and accompanying sense of hopelessness and demoralization of those fighting for a better world. It can therefore serve as an indispensable tool in helping working people around the world organize themselves in order to fight against the routine daily assaults of capitalism that are throwing increasing numbers of humanity into abject poverty and completely destroying the environment while at the same time making a tiny minority obscenely rich.

By joining such an international, socialist parties will be able to translate their aspirations for a better world into a framework that can realistically hope to achieve revolutionary change. It has the potential to forge the indispensable link between theory and practice.

This Fifth International can promote the strategical approach embodied in united front structures that can unite working people around the world in opposition to the capitalist class that oppresses them. The united front brings together working people, although they might adhere to different political points of view or persuasions, in order to unite workers as workers rather than as members of a single political party. In other words, it unites working people as a class and in this respect promotes the development of class consciousness. Therefore, it encourages working people to act independently of the capitalist class in defense of their own interests, as opposed to their feeling compelled to support one capitalist candidate or another in exchange for a few crumbs.

Moreover, the united front approach is an attempt to win the majority of the working class to a revolutionary perspective by organizing workers, first and foremost, to put up a fight in defense of their interests. It begins with those issues that workers themselves want to win and are prepared to fight for, no matter how modest these issues might be from a revolutionary perspective. In this respect, the united front approach is distinguished from the approach of social democrats, who are fundamentally reformists and do not want to put up a fight. The social democrats look to the capitalists to give workers some gains and are prepared to accept anything that comes their way, or nothing. The united front approach is also distinguished from the approach of the ultra leftists or sectarians who are only prepared to support a struggle if it exhibits a sufficiently revolutionary content. For example, the united front approach is prepared to take up a struggle for higher wages, if that is what workers want and if that is all they are prepared to fight for. The ultra leftists or sectarians insist on injecting more revolutionary demands into the struggle, even at the expense of alienating all, or almost all, the workers in the process. The united front approach, by encouraging workers to put up a fight, establishes a link between the day-to-day struggles of workers on the one hand and the struggle for socialism on the other hand, because the act of standing up and organizing a fight has the potential to fundamentally alter the consciousness of all those involved and raise it in a revolutionary direction. When this is achieved, the relation of forces between workers and capitalists is changed to the advantage of the working class.

Although the call for the Fifth International deserves enthusiastic support, those who respond must be vigilant, since the road ahead can contain many pitfalls. One must not allow this international unwittingly to degenerate into another social democratic formation, where instead of fighting for socialism, members are content to reform capitalism. In fact, some of the formulations in the Commitment of Caracas leave open the possibility of being interpreted as endorsing such a deviation. For example, the statement declared: “One of the epicenters of the capitalist crisis is in the economic domain; this highlights the limitations of unbridled free markets ruled by private monopolies.” This might be read by some to imply that what is needed are government regulated free markets that are ruled by multiple private businesses that compete against one another.

The fight for socialism, like everything really worthwhile, will be a long, arduous struggle. Using the classical Marxist framework as a point of departure, the essential ingredients of socialism include the following:

1. The fundamental pillars of the economy are nationalized and operates according to a plan that has been determined democratically by the entire population. Hence, it will serve the needs of the people, not the profit margins of a rich minority at everyone else’s expense.

2. The people democratically control the government. The government does not control the people.

3. Quality education (through college) and health care are considered basic human rights and are free. Quality housing is available to all at affordable prices.

4. Everyone is guaranteed a well-paying job. People are rewarded first and foremost according to how much work they perform. By guaranteeing work for everyone, as opposed to the capitalist system of condemning large numbers of working people to the ranks of the unemployed, the workweek can be reduced.

5. The environment is cleaned up and pollution is eliminated.

6. Government administrators can be recalled at any time and may not be paid more than working people.

REISDAGBOEK 1 • Europa

9 juli 2004

‘t Is vrijdagavond. Zo’n veertig kilometer van Praag is het mooi weer. De laatste zon van de dag schuift traag over de heuvels aan de overkant van de kleine vallei. Wolkslierten trekken in de richting van de hoofdstad.
In het modderpad heeft een Tatra-truck diepe groeven getrokken en daarin staan de sporen van een hond of een wolf en iets verder die van een hert. De sporen van de canis lupus halen die van het ree nooit in. Daarnet stak het zijn allerte kop boven het graan uit en keek me als bevroren aan. Zonder spoor van herkenning zoals in de modder.
‘De weg van Karlovy Vary naar Praag met paard en kar is lang en vermoeiend’, schreef iemand wellicht, lang geleden. Vandaag is dat helemaal anders: het vw-busje glijdt met een Duitse Grundlichkeit en opgeblazen banden over banen die getuigen van een duidelijke welvaart of de welwillende interesse van buitenlandse investeerders en dat komt uitindelijk op hetzelfde neer.

Marsepeinen huizen in Karlovy Vary

Karlovy Vary verrast. De huizen – van gekleurde marsepein – staan in een met bomen omrande kom en de bronnen die in de stad ontspringen, trekken vandaag de aandacht van de nieuwe middenklasse uit de voormalige Sovjet- Unie die komt zonder ideologie maar met de zakken vol roebels, dollars en de hoofden vol consumptie.
Het Internationaal Filmfestival voegt daar nog ‘n hele resem tijdelijke en regionale entertainers aan toe die, hedendaagse nars eigen, met een ‘official festival car’ naar Hotel Pull worden gebracht waar hondervijftig jaar eerder de toenmalige hotshots hun entrée maakten. De bruggen over de (althans in dit seizoen) ondiepe rivier verbinden het 19de eeuwse centrum via de spoorweg met de 20ste en 21ste eeuw waar romantiek niet langer een emotie en een intellectuele uitdaging is, maar een handelswaar.
Wie de rivier volgt en een verkeersbord C12 (doodlopende straat) negeert, rijdt langs een reeks kleine huisjes die aan het water grenzen. Men vraagt zich af of het buitenhuisjes dan wel doordeweekse woonsten zijn, maar wordt tegelijkertijd getroffen door de aandacht die de bewoners aan de ordening, het uiterlijk en het onderhoud besteden. Netjes! Zeer netjes!
In Karlovy Vary behoeven sommige gebouwen – waarvan overigens copiën in Disneyland staan – wat opknapwerk en ook voor krakers is er nog veel werk, maar wie eerst Mariënbad heeft gezien, die is toch zeer tevreden met de architectuur.

De door de Vorst ontdekte bronnen

Mariënbad is zo mogelijk nog cleaner. Het zet aan tot een glimlach: de adel pretendeert de ontdekking van natuurlijke bronnen die de plaatselijke boeren al generaties lang kennen; de bourgeoisie haast zich naar de lokaties die het individuele heil en de levensverwachting moeten bevorderen en laten er de getuigenissen van hun welvaart en protserigheid achter, waar het proletariaat dat verburgerlijkt is zich vandaag komt aan vergapen.

De gordijntjes zorgen natuurlijk wel voor warmte, maar vandaag zijn ze niet opgehangen; het panorama verantwoordt die keuze ruimschoots. Bovendien hebben we hier de laatste vijf uur geen mens zien passeren en dat sterkt ons vermoeden dat dat minstens tot morgenvroeg zo blijft en daarmee onze vrijpostigheid om hier in onze primaire behoeftes te voldoen zonder ons te bekommeren om iemand anders dan de reisgenoot. Als we morgen een asbak kopen, kiezen we dan voor kristal of porselein?
Autolampen schuiven als glimwormpjes in het landschap voorbij. Wie in twee dimensies kijkt, zou het ene voor het andere kunnen nemen. Sommige dieren laten zich zien: een haas die plomp komt aangestapt en dan, na me aan te kijken, van de weg het bos inhuppelt. Twee slakken ook, vrij groot, ongeveer een middelvinger lang, waarvan één met een huisje (op een mestvaalt) en één zonder (op het midden van de weg, aan de rand van het Tatra-spoor). Een witte hond ook die rond het busje loopt, hijgt, nog eens terugkomt en in een bocht rennend verdwijnt, waarna zijn eigenaar, te laat, fluit.

Enkele kerngedachten nog, opgekomen de voorbije dagen.

- Zo’n vijftig kilometer voor Koblenz, in een bos niet ver van de snelweg en de TGV die daar aan maximumsnelheid dendert en veel lawaai maakt, ook tijdens zijn nachtvluchten. Of Nürnberg? Ich erkläre mich im Sinne der Anklage nicht Schuldig. Saddam comes to mind en Slobodan Milosevic. Vooral die “im Sinne der Anklage” is daarbij veelzeggend.
- Standbeelden: verschillende soorten uit diverse periodes. Schrijvers, componisten, filosofen en abstracten. Persoonlijk gecharmeerd door Goethe, Beethoven en natuurlijk Karl Marx die niet geheel ten onrechte rustig aan de kant van het park zat te contempleren op geen 500 meter van de Peter&Paul kerk, waarvan een gelijknamige gevangenis in Moskou de tijdelijke woonst was van Marx’ politieke tegenstander ten tijde van de Eerste Arbeidersinternationale.
- Bedenking: het wordt tijd dat de libertaire socialisten eens een Internationale uit de grond stampen en die zonder valse bescheidenheid ‘de vijfde’ noemen, eventueel met als bijvoegsel “die Unvolendete”.
- Bedenking 2: in Praag woont RR, net als RR in A’penstad lid van de CCOR. Hij heeft in Praag kennis gemaakt met Gianfranco Sanguinetti, strijder van de voormalige S.I. Die heeft naar verluidt (en ik citeer doorgaans betrouwbare en wel ingelichte bron) een origineel flessenrek (mét certificaat) – objet-trouvé – van Marcel Duchamp gekocht en datzelfde flessenrek omgeturnd tot een ordinair flessenrek waarop hij de wijnflessen laat drogen voor ze gevuld worden met wijn. Hij bezit namelijk een wijngaard.
Het moet de bedoeling zijn die man te ontmoeten.

maandag 12 juli

Dat is dus gelukt en wel op zo 11 juli Een historische dag en niet omdat het de Vlaams-nationale feestdag is. Daarvan merk je hier alleen iets als je ‘s avonds naar BVN kijkt, de sattelietzender die voor onze lieftallige oudjes in Marbella (ESP) de broodnodige ontspanning brengt in de vorm van realiteit geworden spektakel. Of spektakel geworden realiteit, dat kan ook.
Wat daarvan rest is het ingehouden gemompel van pompeuze hoogwaardigheidsbekleders die pretenderen de vox populi in levende lijve te zijn en te zeggen wat wij denken. Met name dat we als Vlaanderen wat meer autonomie zouden willen met betrekking tot ons werkgelegenheidsbeleid (men bedoelt: het schorsen van steeds meer werklozen, waar de PS vooralsnog tegen is) en op vlak van Justitie (men wil zeggen: het opsluiten voor steeds langere tijd van steeds meer mensen die zich aan autoriteit van staatswege steeds minder gelegen laten en daarmee getuigenis afleggen van een steeds grotere mate van zelfemancipatie). Neen, dat soort gemompel en hol gefrazel reikt niet tot hier en het is al helemaal niet de oorzaak van het feit dat die 11de juli 2004 van enig historisch belang zou kunnen zijn.
Dat is wel de geanticipeerde ontmoeting tussen RR, Gianfranco Sanguinetti en de Minister van Agitatie die plaats vond in Roztoky, op de heuvels rond Praag. De ontmoeting was hartelijk en toch gereserveerd.
Sanguinetti verraadt wanneer hij zijn mond opent, onmiddellijk twee zaken: zijn Italiaanse roots en zijn eruditie. Kleine kuiltjes verschijnen in zijn mondhoeken als hij lacht en benadrukken zijn jeugdig karakter dat onderlijnd wordt door zijn attitude, kleding en haarsnit maar contrasteert met zijn leeftijd. Het lijkt alsof alle revolutionairen dat gemeen hebben: alert, vinnig, humoristisch. Homo ludens.

Het prachtige kasteel van de familie Lobkowitz te Nelahozeves

Om praktische en epicuristische redenen werd de conferentie verder gezet in een onopvallend en bescheiden kader dat de ernst, het historisch belang ervan moet onderlijnen. Dankzij bemiddeling van S – de vrouw de RR – stelde de familie Lobkowitz haar kasteel te Nelahozeves, nabij Melnik waar de familie nog een kasteel bezit, ter beschikking.

Over de conversatie zelf kan hier jammer genoeg weinig onthuld worden. Althans geen details omdat die de uitvoering van de besproken plannen zouden kunnen ondermijnen of fel bemoeilijken. Op het gevaar af nu al teveel te onthullen, kunnen we wel kwijt dat er grofweg drie thema’s behandeld werden met name de collectie schilderijen van de familie Lobkowitz, die in het kasteel hangt en ondermeer een Velasquez, een Breughel en een Rubbens omvat; verder het plan om aan de conferentie een tweede luik te hangen en een aantal kameraden uit te nodigen en tot slot om in de onmiddellijke omgeving en binnen afzienbare termijn over te gaan tot de aankoop van één of meerdere ‘veilige’ en comfortabele woningen, verwijderd van de drukte van de stad en het sinds de uitbreiding van de EU verder naar het Oosten oprukkende terroerisme.

Vormelijk kunnen we over het gesprek meer kwijt. Twee luiken zijn van belang: dat wat genuttigd werd en het geheel waarbinnen dat gebeurde.

Het kasteel van Nelahozeves werd na de – ondermeer door de SI versnelde – val van het zgn. communisme aan de familie Lobkowitz teruggegeven nadat het geheel door de kommunisten voortreffelijk geconserveerd was geweest.
Het dateert uit de 16de eeuw, werd gebouwd door Italiaanse architecten in een hoopgevende renaissance die het obscurantistische katholicisme een halt toeroept. De binnenplaats rechthoekig, omringd door twee verdiepingen arcades, de muren in trompe-l’oeil sgraffiti.

Nelahozeves, het binnenplein met de gaanderij en sgraffitti

In de eetzaal staat de tafel gedekt als het gezelschap arriveert. Het is voor die dag de enige tafel die gedekt zal worden. Het menu is eenvoudig: Franse uiensoep, Beef Stroganov met spaghetti en Apfelstrudl met koffie na. De wijn is wat strenger dan de avond voordien: ‘n Lobkowitz van 2000, misschien iets te warm. Om eventuele afluisterapparatuur te verschalken is gekozen voor banale popmuziek die niet strookt met de rest van het decor.
RR, Gianfranco Sanguinetti de Minister van Agitatie zetten later wandelend hun conversatie verder. Gianfranco overhandigt alle leden van het gezelschap een reproductie van een schilderij uit de Lobkowitz-collectie dat voor hem een belangrijke betekenis heeft. Het stelt de Christus voor die een onreine vrouw met zich meevoert. Hij heeft haar bij de pols, stevig en steekt uitnodigend zijn hand uit. Dat gebaar is gericht naar mannen die hem omringen. Hun gelaat is vertrokken, hun smoelen staan scheef. Eén van hen draagt een pot of een helm vol keien. Sommigen dragen een harnas, de anderen zijn in het zwart gekleed.
Christus zelf draagt een rode mantel en ook de onreine vrouw is in het rood. Haar fijne kleed omsluit een witte bloes waaruit een ontblote borst steekt. Het licht valt op de vrouw, de verhoudingen volgen de gulden snee, diagonalen onderstrepen ze. In zekere zin is het een stripverhaal: boven de Christus staat in het Duits “wie zonder zond is, werpe de eerste steen”. De ratio tegen de Taliban.
Onverhulde seksualiteit en wellust ook, in de houdingen en gelaatsuitdrukkingen. In het kleed van de vrouw en de lijnen die naar haar kut leiden. Wellicht daarom: Gianfranco heeft net een tekst geschreven over de kut, “La chatte, hier et aujourd’hui”, op vraag van een Zwitsers kunstenaar die een werk heeft gemaakt op basis van het geboortejaar van Kant. Een boek vol, zoveel synoniemen heeft hij voor de kut in het Engels gevonden. We kennen de man natuurlijk beter van werken als “The Real Report on the Last Chance to Save Capitalism in Italy” (1975), “Over Terrorisme en de Staat” (1979) en “Remedie voor Alles” (1980).

Aan de brug van het kastel wijst hij antieke graffiti aan die te maken heeft met de sgraffiti op de gevel van het kasteel, de in witte bepleistering gegraveerde motieven zodat de donkere onderlaag in de tekening zichtbaar wordt. De graffiti die hij aanwijst bevindt zich in de stenen van de brugleuning en heeft de vorm van een ruit waar rond stralen lijken te staan: een kut, hier gegraveerd een paar honderd jaar geleden, mogelijk door een jonge snaak uit het dorp, verliefd op de kleine Lobkowitz. Of een edele die die dag met zijn edele delen geen blijf wist.
Verderop staan meer van dergelijke kutten gegraveerd. Ernaast staat – recenter – een swastika. Nochtans hadden de Lobkowitzen niet gecollaboreerd met de nazi’s en hebben ze – precies daarom – na 1989 hun eigendommen onder voorwaarden teruggekregen.

Melnik

We rijden langs Kokorin naar Melnik. We bezoeken geen van beide kastelen maar bekijken wel huizen. Veeleer functioneel dan wel cultuurhistorisch. De omgeving, de natuur zijn even surrealistisch als het gezelschap. Sprookjesachtig bijna. Rotsen reiken tientallen meters hoog. Ze zijn poreus waardoor putten van verschillend formaat alles penetreren. Soms leidt dat tot holen die hier en daar zelfs tot woonst werden omgeturnd. Verderop lijkt het net alsof de natuur gebeeldhouwd heeft of de rots in één of andere oorlog tot doelwit werd gekozen en doorzeefd is.

Kokorin

De rotsen en elke plaats ertussen zijn begroeid met naald- en loofbomen. En plots verschijnt er een meertje, bezaaid met waterlelies, twee, drie meren. En opnieuw rotsen waarin je allerlei meent te ontwaren, primitief leven vermoedt, wil gaan graven.
“Hier is nog een etang,” zegt R.R. En later wijst hij ons enkele verlaten huizen aan. Eén is vervallen, een ander lijkt in goeie staat en heeft een groot zwembad. We stappen niet uit maar RR vertelt ons de prijs. Die klinkt redelijk. We rijden verder naar Melnik. Gianfranco vertelt over een huis waarin hij rechtstaand geneukt heeft. Het is een ruïne die mogelijk voor aankoop in aanmerking komt.
In Melnik zitten we op een terras achter de kerk, op de glooiing van de heuvel. We hebben uitzicht op de samenvloeiing van de Moldau en de Elbe, alsof het de normaalste zaak ter wereld is. Er ligt nog een kanaaltje dat het landschap deels in twee snijdt en zelf onderbroken wordt door een sluissysteem. Verder glooien de heuvels, zien we in het Westen de heilige berg waarop het land aan de Slaven werd uitgereikt en vermoeden we in het Zuiden – maar niet zichtbaar – Praag.
Sanguinetti wijst het huis en informeert naar de mogelijke kostprijs bij de kok van het restaurant waar we op het terras zitten. Het is al verkocht. De nieuwe eigenaar is gestart met de uitbouw en aanleg van de wijngaard. Glazen worden geledigd en alsof dat slecht nieuws het einde van de dag aankondigt, racen we met een rotvaart maar in een luxueuze berline en een ervaren chauffeur die de streek kent, terug naar Roztoky. “Goed dat Tsjechen op zon- en feestdagen niet buitenkomen, dat er geen oudjes wandelen, geen kinderen op straat spelen en katten veel te zelfstandige dieren zijn voor Tsjechen”, meent Sanguinetti.
Overigens, als opvallend kenmerk in het verkeer: borden die aanduiden dat er zich in de omgeving veel kinderen of een school bevinden lijken verdacht veel op de figuren uit de eerste albums van Suske en Wiske. De vraag is of Willy Vandersteen hier zijn inspiratie haalde, dan wel of een Tsjech zich voor de borden baseerde op bv. “Riki en Wiske in Chocowakije”.

Minister van Agitatie, Gianfranco Sanguinetti en Roland Rom in Melnik

Afscheid van Herman J. Claeys • een audioverslag

Afscheid in schoonheid

Vrijdag 18 december stroomde Café de Dolle Mol in Brussel vol met langharige werkschuw tuig op leeftijd, anarchisten, schrijvers, drinkebroers en vrienden/kameraden van Herman J. Claeys. Deze schrijver/dichter/activist is namelijk terminaal ziek en derhalve vond men bij het Masereelfonds Brussel en de Vereniging van Westvlaamse Schrijvers de tijd rijp voor een hulde, evocatie en afscheid van Herman die zelf aanwezig kon zijn.

Herman J. Claeys aan den Arbeid

Het werd een doorgaans vrolijke bedoening, ondanks de pijnlijke situatie. De audiovisuele diensten van het Ministerie van Agitatie registreerden het gebeuren en produceerden een soundtrack voor de avond.

We vullen dat eerstdaags aan met foto’s en eventuele video-opnames.
De Minister van Agitatie sprak onder meer met Henri-Floris Jespers, Michaël Vandenbril, Jo Peeters en Willy De Greef over het leven, werk en betekenis van Herman J. Claey. U hoort ook tussenkomsten van achtereenvolgens Jan Bonneure (VWS), Gerlinda Swillen (Masereelfonds) en Arne Baillière (Dolle Mol) en Willy De Greef . De muziek is van Mars Moriau (accordeon) en Willy Dessers (gitaar) die ter plaatse ten gehore werd gebracht. Verder nog een aantal gedichten van Herman en een slotwoord door Herman J. Claeys zelf. Veel luistergenot:

Herman J. Claeys (klik op de Herman’s naam voor de reportage)

(De reportage duurt 55′. Het neemt dus even tijd voor ze opgestart of gedownload is. Als u ze direct wil downloaden, klikt u op deze link. Maar heb even geduld)

Korte biografie:

1969: Herman J. Claeys begint in de Spoormakersstraat te Brussel met ‘Free Press’, een ontmoetingsplaats  voor het literaire, artistieke en revolutionaire zootje ongeregeld dat het Brussel van de jaren zestig in zijn schoot koesterde. Het handeltje barst uit zijn voegen en algauw wordt er om het hoekje, de Kaasmarkt, een keldercafé geopend. Een café, wel gekend in alternatieve middens en bij de rijkswacht, die regelmatig een groepsbezoek bracht aan het etablissement, en er daarbij niet voor terugschrok de medebezoekers een geleide reis naar de kazernes op te dringen.

In 1972 werd er een pand in de Spoormakersstraat 52 gehuurd, waar café werd gehouden, een boekhandel uitgebaat en waar allerlei comités en bewegingen konden vergaderen, al dan niet in hun doen en laten gevolgd door anonieme bewonderaars, die gretig verslag uitbrachten aan hun oversten over de snode plannen van al die vergaderaars.

Café De Dolle Mol tijdens de heropening

Vanuit Dolle Mol vertrok een Free Press Bus waarmee Herman J. Claeys allerlei festivals onveilig maakte, en zowel undergroundstrips als alternatieve publicaties en stencils te koop aan bood.

Zeker tot 1985 was Dolle Mol een ontmoetingsplaats, een literair centrum, een kweekvijver van muzikaal talent, een aparte plek in een overigens eerder conformistisch Brussel.

Met als man achter en voor de schermen Herman J. Claeys.

Herman kwam in 1935 in Brugge op de wereld. Hij was enige tijd leraar. In de jaren zestig was hij, zoals hierboven beschreven, nauw betrokken bij de Provo-beweging en enkele kritische jongerentijdschriften. In dezelfde periode manifesteerde hij zich ook als een geëngageerd criticus, onder andere met de bundel Wat is links? Hij is auteur van romans, verhalen, poëzie, essays, songteksten en toneel, en hield zich bezig met woord-beeldinstallaties, poëtisch-muzikale acts, projecten met doorlopende muurpoëzie en tentoonstellingen van visuele poëzie. Overigens werkte hij ook jarenlang mee aan de Wolters woordenboeken en is hij samensteller van het Vlaams Dialectenwoordenboek. Het werk van Herman J. Claeys drijft heel vaak op het conflict tussen het individu en een (over)geïnstitutionaliseerde maatschappij, dat op een sterk allegorische en symbolische wijze wordt geëvoceerd.

Nog geen 75 jaren na zijn geboorte, lijkt er een einde te komen aan Hermans drukke leven. Herman lijdt aan een terminale ziekte, wordt palliatief verzorgd, maar is onder begeleiding gelukkig nog in staat zich te verplaatsen.  Het Masereelfonds, Dolle Mol en de Vereniging van West-Vlaamse schrijvers  (VWS)  hadden niet veel moeite om Herman J. Claeys te overtuigen afscheid te komen nemen van Brussel en van ‘zijn’ Dolle Mol.

Een afscheidsgedicht van Herman J. Claeys:

Gezwel

De minst correcte vorm van humor

is spotten met je hersentumor,

vooral als die kwaadaardig is

en bovendien slagvaardig is

en onverwoestbaar :

« terminaal » in radiotherapeutentaal.

Waarom men mij dan blijft bestralen ?

en ook nog chemisch wil verschralen ?

Omdat verplegers willen scoren

en hun patiënten ringeloren,

en als ik door zo’n tunnel glij

graag grapjes maken over mij,

waarmee ik dan niet lachen kan

want ik lig roerloos aan de scan.

Mijn uitvaart heb ik al geregeld

en zelfs mijn grafschrift is bezegeld :

HIER LIGT

DE DICHTER

H.J.C

IN GOED GEZWELSCHAP

R.I.P.

Jos Nemeth III – Douglas De Coninck

Ter informatie ivm het dossier Jos Nemeth geeft de Minister ook nog het volgende mee met betrekking tot de journalistieke deontologie in het algemeen en die van Douglas De Coninck in het bijzonder. Het komt uit een artikel dat de Raad voor Journalistiek betreft en hun werking:

We zien dat Het Laatste Nieuws de meeste klachten ontving, maar de krant wordt op de voet gevolgd door De Morgen. Deze laatste heeft bovendien het hoogste aantal gegronde klachten. Beide kranten zijn samen goed voor een kleine 40% van de klachten. Mogen we ons daardoor de vraag stellen dat men het bij de Persgroep, waartoe beide kranten behoren, niet zo hoog op heeft met de journalistieke deontologie?

…

Het grote aantal klachten tegen De Morgen heeft bovendien vooral betrekking op één journalist, Douglas De Coninck. Van de 16 klachten tegen De Morgen, neemt hij er 9 voor zijn rekening, waarvan er 7 gegrond werden verklaard. Bovendien kreeg ook Humo een klacht voor een artikel van De Coninck en ook die werd gegrond verklaard. Hij neemt daarmee 12% van alle klachten voor zijn rekening.