MO* magazine (www.mo.be) organiseerde een lezing van de Pakistaanse auteur Ahmed Rashid. Hij sprak woensdag 28/11 in het Kaaitheater te Brussel, met Jef Lambrecht als respondent en Guy Goris (hoofdredacteur van MO*) als inleider. De audiovisuele diensten van het Ministerie van Agitatie legde de gebeurtenis vast en de Minister gaf wat commentaar.
Ahmed Rashid maakt een erg kritische analyse over het beleid van de VS met betrekking tot Afghanistan en Pakistan (vooral onder Bush) maar pleit toch voor een volgehouden en opgedreven internationaal engagement tegenover Afghanistan. Maar dan wel op basis van een transparant debat in alle nationale parlementen én voor het betrekken van landen als China, Rusland en Iran bij het uittekenen van de toekomststrategie.
deel 1:
done
deel 2:
done
Wij misten twee facetten:
- enerzijds een verwijzing naar het Afghanistan van de jaren ‘70 waarbij toch een communistische regering aan de macht was die (zij het bepaald niet efficiënt noch vriendelijk) een links, seculier beleid voerde. De emancipatie en gelijkberechtiging van vrouwen stond er (op zijn minst theoretisch) hoog op de agenda. Dat betekent toch dat er in dat land een zeker maatschappelijk draagvlak was voor dat soort ideeën. Zeker bij vrouwen en een organisatie als www.rawa.org is daar een illustratie van is. Vraag is wat er daarvan nog rest en in welke mate zij kunnen bijdragen aan een ander Afghanistan.
- anderzijds is – zoals Jef Lambrecht stelde – veiligheid een noodzaak is en derhalve dus de aanwezigheid van een militaire kracht die de Taliban een halt kan toeroepen. Maar de VS noch de Britten (en derhalve evenmin de NATO) lijken daarvoor de geschikte landen of instrumenten. Zoals geweten hebben de Britten drie keer getracht het land te veroveren als onderdeel van hun imperiale ambities. En door de invasie van Irak, hun onvoorwaardelijke steun aan Israël en het beleid en uitlatingen van Bush (ondermeer ivm de ‘kruistocht’) lijken ook de VS niet de ideale partij om daar als onafhankelijke scheidsrechter op te treden of het algemeen belang te dienen. Zowel de VS als het VK (en bij uitbreiding de NATO) behartigen particuliere belangen die niet die van de doorsnee Afghaan zijn. Met een boutade zou je niet geheel onterecht kunnen stellen dat de VS en het VK in deze de pyromanen zijn en derhalve ongeschikt als brandweerlui. Misschien zijn wij te weinig naïef om te geloven in de goede bedoelingen van de VS.
De Morgen meldt dat defensieminister De Crem heeft aangekondigd dat België het voortouw moet nemen in de strijd tegen de Piraten. Zowel voor de kust van Oost-Afrika als in de Caraïben.
De Minister van Agitatie meent dat men eerst de achtergronden van de Piraten moet bekijken, zien in welke mate zij door overbevissing en het dumpen van zwaar chemisch afval voor hun kust hun normale bonnen van inkomsten zijn kwijtgespeeld. Door het Westen.
Minister De Crem zal - samen met collega Flahaut - de Piraten streng toespreken.
Het is de Minister van Agitatie een bijzonder genoegen en een hele eer om de jaarlijkse Erepenning in de One-Orde voor het jaar 2009 toe te kennen aan de verenigingen Ademloos en stRaten-Generaal in het bijzonder en de boegbeelden Wim van Hees en Manu Claeys in het bijzonder.
De Erepenning in de One-Orde wordt telkens uitgereikt aan organisaties en/of personen die zich bijzonder verdienstelijk hebben gemaakt in het verstoren van de bestaande orde of het creëren van wanorde.
Vorige laureaten waren Dennis Tyfus, Dyab Abu-Jahjah, Geert Waegemans en in 2008 ging de Erepenning collectief naar ex-Eerste Minister Yves Leterme (lees hier waarom).
De laureaten van dit jaar krijgen de Erepenning omwille van hun niet-aflatende strijd om het welzijn en de gezondheid van de Antwerpenaars enerzijds maar meer nog omdat ze er met beperkte middelen en mensen in geslaagd zijn het geheel van politieke partijen, de Vlaamse Regering, BAM, Noriant en de beton-, haven-, industrie en autolobby voor schut te zetten.
Het is de Minister van Agitatie dan ook een zeer denkbare taak om deemoedig het hoofd te buigen en de genaamden de Erepenning te overhandigen met de mededeling:
Het gat in de begroting is Gedicht
met dithyramben, rijm- en rentevoet
wordt onze schuld vergeven, verlicht,
zoals ook wij, vergeven van schuld en boet’.
Onze Premier Cru
- wie gelooft die mensen nog -
schudt insolent en onverholen
500 miljard haiku’s uit de mallemolen.
Met gepast ontzag
de banken ontzien.
Twintig miljard Neuro
als kapitale fout.
Zo wordt van krommen aas gebaard
en op de kleintjes wat bespaard.
Uit koeltorens stijgt
gebakken, geperste lucht
vers per vers
er verandert niets:
de 2 miljard per jaren-klucht.
En in zijn spiegel vermomd
tilt zeuS over het paard
en verkracht
das Arschlog Europas,
het gat in de begroting.
Uitgelekt mailverkeer geeft een ontluisterende inkijk op de manier waarop de wereld gerund wordt en Barack Obama de Nobelprijs voor de Vrede kreeg.
Hoewel de Minister van Agitatie door niemand verkozen werd, blijkt hij bijzonder goed thuis in de cenakels van de macht.
Onderaan vindt u de oorspronkelijk mail van de Minister van Agitatie.
Een burger vroeg de Minister van Agitatie advies omtrent de volksraadpleging van 18 oktober. Waarom zou men voor of tegen de Lange Wapper moeten stemmen? Los van het feit dat dat project een belachelijke naam draagt waarmee we ons in heel Europa onvoorstelbaar aanstellen als oelewappers, schudde de Minister nog tien andere argumenten uit zijn mouw. Dit zijn ze op een rijtje.
Hier ligt dus ook een autostrade. De Minister van Agitatie is er geen voorstander van maar zo ligt ze uit de weg en kan er boven geleefd en geademd worden. En gevoetbald. En verstopperke gespeeld. En gebadmintond.
1) Zoals elke radicaal gaan we naar de kern van de zaak: het gebruik van verbrandingsmotoren is een probleem. Dat moeten we dus ontmoedigen. Wegen aanleggen en files oplossen is aanmoedigen. Slechte zaak dus.
2) In Nederland heeft men vaak interessante oplossingen. Daar stelt men voor de files gewoon te laten staan. Hoe meer wegen men aanlegt, hoe meer auto’s er bijkomen. Hoe meer auto’s, hoe groter onze afhankelijk van olie en de daaraan gerelateerde oorlogen en conflicten en hoe groter de impact op het milieu. Alternatieven zoals het collectief vervoer zijn de enige oplossing op lange termijn. (Ook als we overschakelen op elektrische auto’s maar da’s een andere discussie).
3) Het gaat niet over een brug, die legt men aan over natuurlijke hindernissen zoals rivieren. Dit is een viaduct: door een stedelijke agglomeratie, langs dichtbevolkte woonwijken. Als je wil weten wat dat geeft kan je een uurtje op de Boomse Steenweg gaan staan op het voetpad of aan de viaduct van Vilvoorde beneden. Je kan daarna een uurtje in het Middelheimpark gaan staan, daaronder ligt een tunnel. Dan merk je direct het verschil.
4) Tégen de viaduct is niet vòòr de tunnel. Ik ben tegen beide. Ik ben voor het aansluiten van de E17 op de Liefkeshoektunnel en het tolvrij maken daarvan. En het gratis maken, systematisch uitbreiden en comfortabeler maken van alle openbaar vervoer, altijd, overal, voor iedereen. Daarna zien we wel verder.
5) De viaduct heeft weinig met mobiliteit maar alles met prestige te maken. Men spreekt over een ‘landmark’ en de ’skyline’, over ‘uitstraling’ en een ‘kunstwerk’. Dat kan allemaal goed zijn, maar daar geef ik geen kloten om. Wel om het verstandig omspringen met schaarse middelen zoals belastinggeld, grondstoffen en gezondheid en het nadenken over de lange termijn. De viaduct getuigt op alle vlakken van het tegendeel.
Voor u verder leest, moet u misschien eerst eens kijken:
6) De belangrijkste reden om de ring te sluiten is het vrachtverkeer dat van de haven komt. Die haven ligt sinds de economische crisis zo goed als plat. Men haalt nog ongeveer 30% van de normale trafiek. Los van alle rooskleurige berichten over het einde van de crisis, is dat einde nergens in zicht. Au contraire (en daarover zou ik zeggen: hou je vast aan de takken van de mast want het wordt alleen erger). Ik verheug me daarover maar het betekent ook dat alle toekomstvoorspellingen en berekeningen met betrekking tot verkeer dat daar vandaan moet komen, opnieuw gemaakt moeten worden. Net als het transport-verkeer dat van Nederland doorheen Vlaanderen moet.
7) Puur politiek: het is geen referendum (want dat is bindend) maar een volksraadpleging, adviserend dus. Het is afgedwongen door actiegroepen die bijzonder goed zijn in hun dossiers (stRaten-generaal bv.), een gedegen visie hebben op lange termijn en bovendien politiek bedrijven van onderuit. Dat moet gesteund worden, los van het thema of onderwerp.
8) Het tracé van BAM is niet af en rammelt aan alle kanten. Zoals het nu gepland is, betekent het bv. aan het Sportpaleis een netwerk van afritten en opritten dat 18 rijvakken breed is. Dat is dus vlak bij het dichtbevolkte Merksem en Luchtbal. Daar zou de autostrade breder zijn dan de kathedraal hoog. Ik weet niet of je je kan voorstellen wat dat concreet betekent, niet alleen voor de gezondheid van de +100.000 mensen die daar wonen, maar ook qua ruimtelijke ordening. Ken je één viaduct waar iets interessants ònder gebeurt? Ik niet: dat is puinzooi, stedelijk littekenweefsel. Dat komt nooit meer goed.
9) Die viaduct ligt daar niet voor vijf of tien jaar maar voor vijftig of honderd jaar. Dat hypothekeert alles wat men aan stadsontwikkeling wil doen in Merksem, Deurne, de Luchtbal, het Eilandje. Het betekent ook het einde van het SInt Annabos, het Noordkasteel en een groot deel van het Rivierenhof. Qua lucht en ruimte kunnen we ons dat gewoon niet permiteren.
10) Gewoon om al die pipo’s een kloot aftrekken. Als de haven-, beton-, auto- en industrie-lobby samen met de politici die ze gekocht hebben en de ‘captains of industry’ die over niets anders nadenken dan winstmaximalisatie deze slag thuis halen, bereiden ze de volgende voor. Als de georganiseerde bevolking deze slag thuis haalt, kunnen zij de volgende voorbereiden.
Als je nog goeie argumenten wil, de Minister vondt die van de gemeentelijke commissie ruimtelijke ordening zeer gedegen. Zij geven dan ook een negatief advies wat betreft de bouwvergunning. Moesten wij ook maar doen. Een artikel over het advies van Gecoro vind je hier, hun bedenkingen staan hier.
Wie wil weten hoe een tunnel eruit uitziet en wat dat met de omgeving doet, moet eens op googlemaps naar het Middelheimpark kijken. Verre van optimaal maar duidelijk leefbaarder.
Erasto Reyes is woordvoerder van het Frente Nacional de Resistencia contra El Golpe de Estado in Honduras.
Hij was in België voor diverse ontmoetingen en wij troffen hem – zeer gepast in Amberes – bij het ABVV waar hij in gesprek ging met een dertigtal militanten. Bovenaan de agenda natuurlijk de internationale solidariteit.
DEEL 1
done
Dit is het eerste deel. In dit deel schetst Reyes de omstandigheden die tot de staatsgreep hebben geleid, de figuur van Zelaya als President van de oligarchie, het ontstaan van bewegingen tegen het neoliberalisme in Honduras vanaf 2000 zoals het Bloque Popular en de geschiedenis van het Frente zelf.
DEEL 2
done
Dit is het tweede deel. In dit deel schetst Reyes de strijd en maakt hij duidelijk waaruit onze solidariteit kan bestaan en waarom die solidariteit belangrijk is.
Posted in actie, actueel, agitprop on 4, oktober 2009 by ministerie van agitatie
Zaterdag 3 oktober werd in de Stadsfeestzaal te Antwerpen de Lange Wapper ten grave gedragen. Na een lange en slepende ziekte, nam men afscheid van wat de woordvoerder vriendschappelijk ‘De Lange’ noemde.
done
Vanuit het niets kwamen in het zwart geklede mensen opdraven. Ze huilden hartverscheurend en begaven zich naar de rouwkamer waar de Lange Wapper opgebaard ligt. Volgens de aanwezigen verdwijnt hij op 18 oktober definitief onder de grond. Bloemen noch kransen…
U kan het opgebaarde lijk nog tot 17 oktober in de Stadsfeestzaal gaan bezoeken. Op 18 oktober wordt u vriendelijk verzocht aanwezig te zijn op de afscheidsplechtigheid door middel van het gemeentelijk referendum dat u wordt aangeboden door ademloos vzw.
Het filmpje werd door de diensten van de Minister van Agitatie gemonteerd op basis van ruw materiaal van De Redactie van Radio Centraal. Waarvoor voorwaar geen dank, graag gedaan.
De jongeren van Brussel Noord en de Chicagowijk zijn soms het slachtoffer van racisme en discriminatie. Bijvoorbeeld toen we op stap gingen naar Leuven. Discotheken bleken verboden terrein. Eerst omdat we ‘onaangepaste kledij’ aanhadden. Maar daar waren we op voorzien, dus trokken we een andere broek en trui aan. Dat hielp niet: toen bleek het de afkomst te zijn: jongeren uit Brussel en Mechelen zijn niet welkom in Leuven.
En dus gingen we onderzoeken hoe dat nu eigenlijk zat. En trokken we naar Antwerpen voor een gesprek met Jos Vander Velpen. Die is behalve advocaat namelijk ook voorzitter van de Liga voor Mensenrechten. Hij weet precies wat discotheken en portiers mogen en niet mogen. En hij legde ook uit wat we kunnen doen bij discriminatie. De praktijktest bijvoorbeeld.
