Archive for the radio Category

bij het overlijden van Jos Geudens

Posted in actie, actueel, persoonlijk, radio, vrienden with tags , , , , on 9, maart 2010 by ministerie van agitatie
Jos Geudens op het terras

Jos Geudens op het terras (foto: SAP)

Vandaag, 9 maart 2010, overleed te Mombasa (Kenia) vriend en kameraad Jos Geudens aan een hartstilstand. Wie Jos heeft gekend herinnert zich zijn niet aflatend engagement, zijn gedrevenheid en vooral zijn krachtige stem en zijn bulderlach.

Jos was vroeger leraar aan het Atheneum te Antwerpen. Hij was lid van de Socialistische Arbeiders Partij, medeoprichter van Attac-Vlaanderen, de actiegroep Basta!, was erg actief binnen ACOD-onderwijs, nam het op voor Kinderen zonder Papieren, vluchtelingen in het algemeen met een bijzonder aandacht voor Afrikanen waarmee hij zich duidelijk verwant voelde. Dat merkte je soms in zijn levensstijl.

Nadat hij in 2006 op pensioen ging, volgde hij zijn vrouw en ging in Mombasa wonen. Sindsdien publiceerde hij regelmatig zijn ‘Groeten uit Mombasa’ waarin hij over de politieke situatie in Kenia berichtte en verslag deed van zijn eigen activiteiten. Want ook daar bleef zijn engagement de bovenhand halen. Zo richtte hij er een computerklas op en organiseerde hij Cinema Paradiso. Als hij nog eens in België verbleef, zag je hem op betogingen of op één van de talrijke infoavonden die hij organiseerde om mensen te informeren over de situatie in zijn nieuwe thuisland.

Zelden ontmoette de Minister van Agitatie een man met een dergelijk niet-aflatend enthousiasme, geloof in de goedheid van de mens en de maakbaarheid van de samenleving. Zonder enige naïviteit maar met de overtuigingskracht van een bulldozer en de daarbij horende decibels. Een boom van een vent in alle betekenissen van het woord die bovendien gedreven werd door een warm hart, vriendschap en een kritische zin, gekruid met een bijzonder stevige dosis humor.

He will be dearly missed

Het Ministerie van Agitatie had in zijn archief nog een reportage waarin Jos Geudens prominent figureert. Het ging om het verslag van een actie van de Afrikaanse Gemeenschap te Antwerpen, vrienden, sympathisanten en buurtbewoners van het De Coninckplein. Het plein was net heraangelegd, klaar voor allerlei sociale en culturele activiteiten maar toen de Afrikaanse gemeenschap er iets wilde organiseren, werd dat door het stadsbestuur verboden.
De actiegroep Basta! kwam in actie en de Minister van Agitatie sprak met Jos Geudens tijdens de betoging.
We behandelen een hele reeks onderwerpen die Jos nauw aan het hart lagen: zijn rol als onderwijzer in de wijk, zijn engagement voor de SAP en Attac, de tobintaks, de vluchtelingen en mensen zonder papieren, de vereniging van de linkerzijde in België en de opkomst van extreem rechts. Voor wie Jos niet gekend heeft, is het een interessante kennismaking. Voor zijn vrienden en kameraden een troostende herinnering. Misschien moeten we afsluiten met de woorden van de befaamde Amerikaanse protestzanger Joe Hill: “don’t mourn, organise!”.

LUISTER NAAR HET INTERVIEW MET JOS GEUDENS. KLIK HIER.

Een uitgebreid interview met Jos lees je op de site van SAP-ROOD.

De reportage eindigt met een gedicht van een kameraad die eerder dit jaar overleed, met name Herman J. Claeys. Een uitgebreide reportage over hem kan je hier bekijken.

•••••

Communiqué van de Socialistische Arbeiderspartij – SAP

Jos Geudens onverwachts overleden in Kenia

Afscheid van een warme en alom gewaardeerde kameraad

Op dinsdag 9 maart is onze vriend en kameraad Jos Geudens plots gestorven in Kenia. Kort na het opstaan is hij onwel geworden. Hij werd nog overgebracht naar het ziekenhuis, maar hulp mocht niet meer baten. Jos Geudens was gedurende een goede veertig jaar actief in de rangen van de Vierde Internationale en haar Belgische afdeling de SAP/LCR . Hij was een bevlogen revolutionaire militant die grote internationale solidariteitsprojecten koppelde met dagdagelijks politiek werk in zijn school, buurt, vakbond en stad. Jos is 62 jaar geworden.

In Antwerpen en tot ver daarbuiten was Jos Geudens een gekende en gewaardeerde politieke militant. Hij startte zijn politieke leven ergens in de tweede helft van de jaren 60 bij de jongsocialisten van Deurne, een rood bolwerk. Rond 1970 koos hij, onder de indruk van de politieke ideeën en de figuur van Ernest Mandel, voor de Vierde Internationale, een keuze die hij tot aan het einde van zijn leven trouw zou blijven. Hij was een overtuigde marxist maar verloor zich nooit in star dogmatisme. Tijdens de lange jaren dat hij aan politiek deed, stonden camaraderie en solidariteit steeds voorop.

ACOD onderwijs

Jos is actief geweest op verschillende terreinen. Als onderwijzer was hij in de eerste plaats actief als syndicaal militant binnen ACOD onderwijs Antwerpen. Hij lag ook mee aan de basis van de beweging voor een nieuwe revolutionaire pedagogie met de Aktiegroep Kritisch Onderwijs waar hij jarenlang gedetacheerd was. Deze nieuwe pedagogie paste hij enthousiast toe in zijn klas. Lang voor er sprake was van facebook bouwde hij al internationale netwerken uit met zijn leerlingen en leerde hij ze teksten schrijven en boekjes drukken eerst met de stencilmachine later op de computer of via het internet. Zo inspireerde hij generaties jongeren tot een warme solidariteit en tot zelfstandig en kritisch denken. Binnen ACOD onderwijs was hij één van de sterkhouders van de linkervleugel die na de septemberstakingen in 1983 een meerderheid vormde binnen het bestuur van ACOD onderwijs. Binnen dit bestuur was hij een militant die met zijn niet aflatend enthousiasme en heldere, gedreven tussenkomsten veel leerkrachten politiek bewust maakte en mee betrok bij de syndicale beweging. Later vormde het onmiskenbaar een grote ontgoocheling voor hem dat die linkervleugel in het zand moest bijten na een goed voorbereid offensief van de nationale leiding van ACOD.

Internationale solidariteit

Jos Geudens trok de kar van heel wat internationale solidariteitsprojecten: solidariteit met vakbonden in Polen in ’81, met de Nicaraguaanse revolutie in ’83, het project Workers Aid for Bosnia, de campagne voor de opheffing van de schuld van de derde wereld (Kodewes) in de jaren ’90,… Jos organiseerde ook verschillende solidariteitsmissies met Palestina tijdens de laatste decennia. De strijd tegen fascisme en racisme en het opkomende Vlaams Blok was voor hem natuurlijk van groot menselijk en politiek belang. Hij was actief in Hand in Hand, Charta 91, Antwerpen Helemaal Anders en richtte in zijn wijk ook het buurtcomité Borgerhout Beter Bekeken op. Zijn laatste school waar hij lesgaf, was de basisschool Omnimundo –een naam die hem op het lijf stond geschreven- in Antwerpen Noord. Via die school kwam hij in contact met heel wat kinderen zonder papieren en hun families. Dat leidde tot een enorme inzet voor het lot van deze mensen en in het bijzonder die kinderen. Zo was hij de bezieler en woordvoerder van de beweging van kinderen zonder papieren en medeoprichter van UDEP (de vereniging van sans papiers) en BastA! dat strijd levert tegen de sociale uitsluiting in Antwerpen Noord.

Ernest Mandel

Jos Geudens was een bewonderaar van Ernest Mandel. Het was voor hem dan ook een eer toen hij zich na diens dood gedurende enkele jaren als gedetacheerde leerkracht fulltime kon bezighouden met de uitbouw van de Ernest Mandelstichting. Jos was een passionele militant maar was ook erg belezen. Hij verslond zowel politieke boeken als het betere fictiewerk. Hij was een man met een brede culturele interesse en ook de cinema volgde hij op de voet. En toch was hij geen tafelspringer, laat staan een politieke blaffer. Integendeel, het was vertederend hoe bescheiden hij zich steeds opstelde ondanks die grote rugzak aan kennis en ervaring.

Genieten van Afrika

Jos was dan ook het type militant dat niet enkel in de eigen rangen respect afdwingt. Zijn niet aflatende inzet, zijn aanstekelijke bulderlach, zijn volgehouden dagelijks gevecht tegen elke vorm van uitbuiting en onderdrukking, in de eigen straat of elders in de wereld, maakte hem tot een breed gewaardeerde en alom gerespecteerde politieke persoonlijkheid.

Jos is gestorven in Kenia. In 2006 ging hij op prépensioen en koos hij ervoor om naar Afrika te verhuizen. “Genieten van mijn pensioen en genieten van Afrika”, zo vatte hij zijn missie toen samen. Hij zou zichzelf niet zijn mocht hij ook daar geen mooie projecten, ondermeer met kinderen, op poten hebben gezet. Zo richtte hij in zijn wijk van Mombasa een computerklasje in voor de lokale kindjes en opende hij er Cinema Paradiso, een wat geïmproviseerde filmzaal waar de kinderen uit de buurt, die thuis vaak noch televisie noch elektriciteit kenden, hun blik op de wereld kwamen verruimen. Hij had een eigen website en nieuwsbrief met berichten uit Kenia, Groeten uit Mombasa, en was ook zeer actief op Facebook. De voorbije dagen nog bouwde hij vanachter zijn computer een klein netwerk uit tegen de gewelddadige, vanuit Amerika geleide, anti-abortus en anti-homo beweging in Kenia

In februari 2010 bracht Jos nog een bezoek aan zijn geliefde stad Antwerpen. Hij was er ondermeer nog aanwezig op een politieke debatavond rond de klimaattop van Kopenhagen en op de solidariteitsbetoging met de Opel arbeiders. Zijn dood komt dan ook totaal onverwacht. Jos is zeker veel te vroeg gestorven. Maar we blikken terug op een uiterst gevuld en zinvol leven. De laatste jaren heeft hij nog veel van Afrika en zijn pensioen kunnen genieten.

Advertenties

Uitvaart van Herman J. Claeys

Posted in actueel, agitprop, radio, videoreportage, vrienden with tags , on 16, januari 2010 by ministerie van agitatie

Vorige woensdag (13 januari 2010) vond de uitvaart- en herdenkingsplechtigheid plaats voor vriend, dichter, schrijver, activist, kameraad, drinkebroer, organisator en lieve man Herman J. Claeys.

De Minister van Agitatie boog het hoofd en luisterde naar de mooie woorden van Henri-Floris Jespers, Jeroen Kuypers, Erwin Vanmassenhove en Hans Plomp terwijl de Audiovisuele Diensten van het Ministerie alles registreerden.

Voor wie er niet bij kon zijn: de woorden en enkele beelden ter illustratie:

Verder op deze blog kan je een impressie bekijken van Hermans’ laatste publieke optreden, zijn afscheid in de Dolle Mol op 18 december ll.
Wie beide filmpjes graag als aandenken op DVD wil, sture een mailtje naar de Kabinetchef van de Minister op het bekende adres.

Sarajevo Mon Amour

Posted in agitprop, archief, radio on 31, januari 2009 by ministerie van agitatie

De puinzooi in Gaza en de bereidwilligheid van Israël om Palestijnse kinderen op te offeren voor kortstondig politiek gewin, herinnerde de Minister aan zijn missie te Sarajevo. Hij was daar om verslag te maken omtrent de situatie van kinderen tijdens de oorlog in voormalig Joegoslavië.
Het was een pijnlijke affaire. Enerzijds omdat de Minister voordien nog nooit in oorlogsgebied was geweest – en dat ook niet meer wenst te zijn – en anderzijds omdat hij geconfronteerd werd met het leed van kinderen die dat zelf nauwelijks konden bevatten.
De minister kon het al helemaal niet bevatten maar zijn bandopnemer gelukkig wel. Luister naar de radiodocumentaire over de situatie en behandeling van kinderen in Sarajevo tijdens de oorlog.

Container op snipersalley om voorbijgangers te beschermen tegen scherpschutters

Container op snipersalley om voorbijgangers te beschermen tegen scherpschutters

Englewood • Chicago

Posted in actie, agitprop, Mumia Abu-Jamal, ona move!, radio on 30, januari 2009 by ministerie van agitatie

Radioreportage over de wijk Englewood in Chicago.

deel 1

deel 2

Interviews met Omali Yeshitela, woordvoerder van de International People’s Democratic Uhuru Movement, met Kyilu Nyasha, Laureen, e.a.

The Criminalisation of African-Americans

Posted in actueel, radio with tags , , , on 30, januari 2009 by ministerie van agitatie

Voor radio 3 (nu Klara) maakte de Minister een reeks radiodocumentaires over de situatie van Afro-Amerikanen in de VS en het juridisch apparaat. In deze tweede aflevering kan u luisteren naar “The Criminalisation of African-Americans” en interviews met Prof. George Gerbner en Prof. Anthony Monteiro.

Criminalisation of African-Americans deel 1
criminalisation of African-Americans deel 2
Over Prof. George Gerbner:

George Gerbner, 1919–2005
From anti-fascist fighter to cultural environmentalist

By Robin Andersen

George Gerbner

George Gerbner


George Gerbner was born in Budapest in 1919 and fled to the United States to escape fascism in 1939, but he never lost his Hungarian accent. What he said about U.S. media culture often sounded as foreign as the way he said it.

Gerbner spent his life in an adopted country saturated with graphic depictions of violence, a culture where the apex of expression often seemed to be focused through the crosshairs of a weapon. But he did not like media violence. I sat next to him at a dinner party while attending a conference in Istanbul, and the topic turned to the film Thelma and Louise. I boldly asserted that critics care nothing about violence until a woman picks up a gun. Gerbner responded in his gentlemanly way: “I do.”

And he was right, of course. He never stopped sounding what was often a very unwelcome alarm, especially to those in the industry. George would have found no postmodern, genre-bending artistic redemption in Kill Bill, volumes I or II.

His sensibilities might have been shaped by his war experiences. During World War II, he served in the Army and the Office of Strategic Services. Gerbner earned a Bronze Star for parachuting behind enemy lines and helping Yugoslavian partisans fight the Germans in one of the war’s most brutal theaters.

Unlike so many media specialists who returned to create war myths and celebrate what became the military/industrial complex, George Gerbner became a scholar and media critic. For 25 years, from 1964 through 1989, he served as dean of the Annenberg School for Communication at the University of Pennsylvania—one of the most prestigious academic positions in the communications field.

At the Annenberg School, Gerbner helped shape one of the most significant and influential projects on media research ever to be undertaken. In 1968, at a time when the conventional academic wisdom was that there were too many other influences on behavior and perceptions to measure the effects of television, Gerbner founded the Cultural Indicators Research Project, which tracked and catalogued the content of television programs, and surveyed viewers to record the impact of that programming on their perceptions and attitudes.

The research identified what Gerbner dubbed “mean world syndrome,” the finding that heavy doses of crime and violence on TV reinforced the worst fears in the minds of viewers. Heavy viewers perceived the world as a scarier place, and experienced a heightened sense of danger.

Gerbner took the findings out of the groves of academe and into the halls of Congress, where he hoped to have some effect. His testimony before a subcommittee on communications in 1981 is as relevant today as it was then. Gerbner said the deeper problem with violence-laden television is that “fearful people are more dependent, more easily manipulated and controlled, more susceptible to deceptively simple, strong, tough measures and hard-line postures. . . . They may accept and even welcome repression if it promises to relieve their insecurities.”

Gerbner’s view of the media was shaped by his early interest in European folklore. He admitted to being enthralled by the allure of a good story. For Gerbner, television had become, more than anything, the monopolizing storyteller for an entire culture. Gerbner wanted to know whose story was being told and who was doing the telling.

He noticed that television seemed to prefer stories about young white men, and that women, seniors and people of color were rarely main characters. The idealized male was also likely to be found in professional settings—often a law firm or doctor’s office—though most Americans toil in far less glamorous working-class conditions. Gerbner argued that such treatment encouraged women and minorities to accept inferior social status, and to believe that wealth and power were rightly conferred only on privileged white males.

Unlike academic researchers who remain “neutral,” Gerbner brought these findings into public policy debates as well. He encouraged people to demand that television networks give voice and expression to the diversity that is American culture. Seeing one’s own life chronicled in compelling ways was, for Gerbner, a civil and human right.

After years of studying how television shaped public perceptions, George stopped thinking in terms of individual narratives, or even the social demographics of television’s electronic characters, and began to see television as part of the all-encompassing cultural environment that surrounds us. He was especially concerned with the children who are now born into this pervasive socializing milieu, arguing that they are more susceptible to persuasion.

In 1989 Gerbner established the Cultural Environment Movement, an international organization that works for more humane cultural policies. The omnipresent culture of television, where products and promotions are relentlessly folded into entertainment, had become, for Gerbner, the realm of a “handful of global conglomerates that have nothing to tell, but a great deal to sell.”

Hij richtte ondermeer de Cultural Environement Movement op en de Centre for Democratic Media .

Meer over de man zelf, lees je hier.

Over Prof. Anthony Monteiro:

Anthony Monteiro

Anthony Monteiro

Anthony Monteiro is a Distinguished Lecturer in African-American Studies and Associate Director of the Institute for the Study of Race and Social Thought at Temple University, where he teaches courses on African-American social and political thought. He is well known for his work on W.E.B. Du Bois and the building of political institutions in the Philadelphia black community, especially those in Northern Philadelphia. His many publications include two forthcoming books—one on analytical Marxism and another on the importance of W.E.B. Du Bois’s thought for a philosophy of human science.