Archive for the vrienden Category

bij het overlijden van Jos Geudens

Posted in actie, actueel, persoonlijk, radio, vrienden with tags , , , , on 9, maart 2010 by ministerie van agitatie
Jos Geudens op het terras

Jos Geudens op het terras (foto: SAP)

Vandaag, 9 maart 2010, overleed te Mombasa (Kenia) vriend en kameraad Jos Geudens aan een hartstilstand. Wie Jos heeft gekend herinnert zich zijn niet aflatend engagement, zijn gedrevenheid en vooral zijn krachtige stem en zijn bulderlach.

Jos was vroeger leraar aan het Atheneum te Antwerpen. Hij was lid van de Socialistische Arbeiders Partij, medeoprichter van Attac-Vlaanderen, de actiegroep Basta!, was erg actief binnen ACOD-onderwijs, nam het op voor Kinderen zonder Papieren, vluchtelingen in het algemeen met een bijzonder aandacht voor Afrikanen waarmee hij zich duidelijk verwant voelde. Dat merkte je soms in zijn levensstijl.

Nadat hij in 2006 op pensioen ging, volgde hij zijn vrouw en ging in Mombasa wonen. Sindsdien publiceerde hij regelmatig zijn ‘Groeten uit Mombasa’ waarin hij over de politieke situatie in Kenia berichtte en verslag deed van zijn eigen activiteiten. Want ook daar bleef zijn engagement de bovenhand halen. Zo richtte hij er een computerklas op en organiseerde hij Cinema Paradiso. Als hij nog eens in België verbleef, zag je hem op betogingen of op één van de talrijke infoavonden die hij organiseerde om mensen te informeren over de situatie in zijn nieuwe thuisland.

Zelden ontmoette de Minister van Agitatie een man met een dergelijk niet-aflatend enthousiasme, geloof in de goedheid van de mens en de maakbaarheid van de samenleving. Zonder enige naïviteit maar met de overtuigingskracht van een bulldozer en de daarbij horende decibels. Een boom van een vent in alle betekenissen van het woord die bovendien gedreven werd door een warm hart, vriendschap en een kritische zin, gekruid met een bijzonder stevige dosis humor.

He will be dearly missed

Het Ministerie van Agitatie had in zijn archief nog een reportage waarin Jos Geudens prominent figureert. Het ging om het verslag van een actie van de Afrikaanse Gemeenschap te Antwerpen, vrienden, sympathisanten en buurtbewoners van het De Coninckplein. Het plein was net heraangelegd, klaar voor allerlei sociale en culturele activiteiten maar toen de Afrikaanse gemeenschap er iets wilde organiseren, werd dat door het stadsbestuur verboden.
De actiegroep Basta! kwam in actie en de Minister van Agitatie sprak met Jos Geudens tijdens de betoging.
We behandelen een hele reeks onderwerpen die Jos nauw aan het hart lagen: zijn rol als onderwijzer in de wijk, zijn engagement voor de SAP en Attac, de tobintaks, de vluchtelingen en mensen zonder papieren, de vereniging van de linkerzijde in België en de opkomst van extreem rechts. Voor wie Jos niet gekend heeft, is het een interessante kennismaking. Voor zijn vrienden en kameraden een troostende herinnering. Misschien moeten we afsluiten met de woorden van de befaamde Amerikaanse protestzanger Joe Hill: “don’t mourn, organise!”.

LUISTER NAAR HET INTERVIEW MET JOS GEUDENS. KLIK HIER.

Een uitgebreid interview met Jos lees je op de site van SAP-ROOD.

De reportage eindigt met een gedicht van een kameraad die eerder dit jaar overleed, met name Herman J. Claeys. Een uitgebreide reportage over hem kan je hier bekijken.

•••••

Communiqué van de Socialistische Arbeiderspartij – SAP

Jos Geudens onverwachts overleden in Kenia

Afscheid van een warme en alom gewaardeerde kameraad

Op dinsdag 9 maart is onze vriend en kameraad Jos Geudens plots gestorven in Kenia. Kort na het opstaan is hij onwel geworden. Hij werd nog overgebracht naar het ziekenhuis, maar hulp mocht niet meer baten. Jos Geudens was gedurende een goede veertig jaar actief in de rangen van de Vierde Internationale en haar Belgische afdeling de SAP/LCR . Hij was een bevlogen revolutionaire militant die grote internationale solidariteitsprojecten koppelde met dagdagelijks politiek werk in zijn school, buurt, vakbond en stad. Jos is 62 jaar geworden.

In Antwerpen en tot ver daarbuiten was Jos Geudens een gekende en gewaardeerde politieke militant. Hij startte zijn politieke leven ergens in de tweede helft van de jaren 60 bij de jongsocialisten van Deurne, een rood bolwerk. Rond 1970 koos hij, onder de indruk van de politieke ideeën en de figuur van Ernest Mandel, voor de Vierde Internationale, een keuze die hij tot aan het einde van zijn leven trouw zou blijven. Hij was een overtuigde marxist maar verloor zich nooit in star dogmatisme. Tijdens de lange jaren dat hij aan politiek deed, stonden camaraderie en solidariteit steeds voorop.

ACOD onderwijs

Jos is actief geweest op verschillende terreinen. Als onderwijzer was hij in de eerste plaats actief als syndicaal militant binnen ACOD onderwijs Antwerpen. Hij lag ook mee aan de basis van de beweging voor een nieuwe revolutionaire pedagogie met de Aktiegroep Kritisch Onderwijs waar hij jarenlang gedetacheerd was. Deze nieuwe pedagogie paste hij enthousiast toe in zijn klas. Lang voor er sprake was van facebook bouwde hij al internationale netwerken uit met zijn leerlingen en leerde hij ze teksten schrijven en boekjes drukken eerst met de stencilmachine later op de computer of via het internet. Zo inspireerde hij generaties jongeren tot een warme solidariteit en tot zelfstandig en kritisch denken. Binnen ACOD onderwijs was hij één van de sterkhouders van de linkervleugel die na de septemberstakingen in 1983 een meerderheid vormde binnen het bestuur van ACOD onderwijs. Binnen dit bestuur was hij een militant die met zijn niet aflatend enthousiasme en heldere, gedreven tussenkomsten veel leerkrachten politiek bewust maakte en mee betrok bij de syndicale beweging. Later vormde het onmiskenbaar een grote ontgoocheling voor hem dat die linkervleugel in het zand moest bijten na een goed voorbereid offensief van de nationale leiding van ACOD.

Internationale solidariteit

Jos Geudens trok de kar van heel wat internationale solidariteitsprojecten: solidariteit met vakbonden in Polen in ’81, met de Nicaraguaanse revolutie in ’83, het project Workers Aid for Bosnia, de campagne voor de opheffing van de schuld van de derde wereld (Kodewes) in de jaren ’90,… Jos organiseerde ook verschillende solidariteitsmissies met Palestina tijdens de laatste decennia. De strijd tegen fascisme en racisme en het opkomende Vlaams Blok was voor hem natuurlijk van groot menselijk en politiek belang. Hij was actief in Hand in Hand, Charta 91, Antwerpen Helemaal Anders en richtte in zijn wijk ook het buurtcomité Borgerhout Beter Bekeken op. Zijn laatste school waar hij lesgaf, was de basisschool Omnimundo –een naam die hem op het lijf stond geschreven- in Antwerpen Noord. Via die school kwam hij in contact met heel wat kinderen zonder papieren en hun families. Dat leidde tot een enorme inzet voor het lot van deze mensen en in het bijzonder die kinderen. Zo was hij de bezieler en woordvoerder van de beweging van kinderen zonder papieren en medeoprichter van UDEP (de vereniging van sans papiers) en BastA! dat strijd levert tegen de sociale uitsluiting in Antwerpen Noord.

Ernest Mandel

Jos Geudens was een bewonderaar van Ernest Mandel. Het was voor hem dan ook een eer toen hij zich na diens dood gedurende enkele jaren als gedetacheerde leerkracht fulltime kon bezighouden met de uitbouw van de Ernest Mandelstichting. Jos was een passionele militant maar was ook erg belezen. Hij verslond zowel politieke boeken als het betere fictiewerk. Hij was een man met een brede culturele interesse en ook de cinema volgde hij op de voet. En toch was hij geen tafelspringer, laat staan een politieke blaffer. Integendeel, het was vertederend hoe bescheiden hij zich steeds opstelde ondanks die grote rugzak aan kennis en ervaring.

Genieten van Afrika

Jos was dan ook het type militant dat niet enkel in de eigen rangen respect afdwingt. Zijn niet aflatende inzet, zijn aanstekelijke bulderlach, zijn volgehouden dagelijks gevecht tegen elke vorm van uitbuiting en onderdrukking, in de eigen straat of elders in de wereld, maakte hem tot een breed gewaardeerde en alom gerespecteerde politieke persoonlijkheid.

Jos is gestorven in Kenia. In 2006 ging hij op prépensioen en koos hij ervoor om naar Afrika te verhuizen. “Genieten van mijn pensioen en genieten van Afrika”, zo vatte hij zijn missie toen samen. Hij zou zichzelf niet zijn mocht hij ook daar geen mooie projecten, ondermeer met kinderen, op poten hebben gezet. Zo richtte hij in zijn wijk van Mombasa een computerklasje in voor de lokale kindjes en opende hij er Cinema Paradiso, een wat geïmproviseerde filmzaal waar de kinderen uit de buurt, die thuis vaak noch televisie noch elektriciteit kenden, hun blik op de wereld kwamen verruimen. Hij had een eigen website en nieuwsbrief met berichten uit Kenia, Groeten uit Mombasa, en was ook zeer actief op Facebook. De voorbije dagen nog bouwde hij vanachter zijn computer een klein netwerk uit tegen de gewelddadige, vanuit Amerika geleide, anti-abortus en anti-homo beweging in Kenia

In februari 2010 bracht Jos nog een bezoek aan zijn geliefde stad Antwerpen. Hij was er ondermeer nog aanwezig op een politieke debatavond rond de klimaattop van Kopenhagen en op de solidariteitsbetoging met de Opel arbeiders. Zijn dood komt dan ook totaal onverwacht. Jos is zeker veel te vroeg gestorven. Maar we blikken terug op een uiterst gevuld en zinvol leven. De laatste jaren heeft hij nog veel van Afrika en zijn pensioen kunnen genieten.

Advertenties

Uitvaart van Herman J. Claeys

Posted in actueel, agitprop, radio, videoreportage, vrienden with tags , on 16, januari 2010 by ministerie van agitatie

Vorige woensdag (13 januari 2010) vond de uitvaart- en herdenkingsplechtigheid plaats voor vriend, dichter, schrijver, activist, kameraad, drinkebroer, organisator en lieve man Herman J. Claeys.

De Minister van Agitatie boog het hoofd en luisterde naar de mooie woorden van Henri-Floris Jespers, Jeroen Kuypers, Erwin Vanmassenhove en Hans Plomp terwijl de Audiovisuele Diensten van het Ministerie alles registreerden.

Voor wie er niet bij kon zijn: de woorden en enkele beelden ter illustratie:

Verder op deze blog kan je een impressie bekijken van Hermans’ laatste publieke optreden, zijn afscheid in de Dolle Mol op 18 december ll.
Wie beide filmpjes graag als aandenken op DVD wil, sture een mailtje naar de Kabinetchef van de Minister op het bekende adres.

Afscheid Herman J. Claeys

Posted in actueel, agitprop, poëzie, vrienden with tags , , , , , on 6, januari 2010 by ministerie van agitatie

Terwijl we op 18 december nog met Herman samen zaten in de Dolle Mol om hem te huldigen en zijn engagement en loopbaan te vieren, was dat ook om afscheid te nemen. We wisten allemaal dat Herman terminaal ziek was.
Het werd desondanks – en Herman getrouw – toch een bijzonder olijke bedoening, met tijd voor poëzie, bedenkingen, gedichten, humor en drank.
Er werden zelfs afspraken gemaakt, mensen zouden nog eens langskomen, er moesten nog wat zaken geregeld worden, we wilden elkaar graag nog eens zien.

Dat zal er dus niet meer van komen. Op 29 december is Herman J. Claeys overleden. En, zoals hijzelf zei, dat is geen reis, geen overgang. De dood is gewoon het einde van een leven.

Elders op deze blog kan je luisteren naar een audioreportage (55 min) over het afscheid in de Dolle Mol. We hebben dat materiaal inmiddels ook verwerkt tot een kortere videoreportage (met dank aan Erwin Raeves voor het videomateriaal. Daar kan je hier naar kijken:

Afscheid van Herman J. Claeys • een audioverslag

Posted in actueel, agitprop, vrienden with tags , , , , on 20, december 2009 by ministerie van agitatie

Afscheid in schoonheid

Vrijdag 18 december stroomde Café de Dolle Mol in Brussel vol met langharige werkschuw tuig op leeftijd, anarchisten, schrijvers, drinkebroers en vrienden/kameraden van Herman J. Claeys. Deze schrijver/dichter/activist is namelijk terminaal ziek en derhalve vond men bij het Masereelfonds Brussel en de Vereniging van Westvlaamse Schrijvers de tijd rijp voor een hulde, evocatie en afscheid van Herman die zelf aanwezig kon zijn.

Herman J. Claeys

Herman J. Claeys aan den Arbeid

Het werd een doorgaans vrolijke bedoening, ondanks de pijnlijke situatie. De audiovisuele diensten van het Ministerie van Agitatie registreerden het gebeuren en produceerden een soundtrack voor de avond.

We vullen dat eerstdaags aan met foto’s en eventuele video-opnames.
De Minister van Agitatie sprak onder meer met Henri-Floris Jespers, Michaël Vandenbril, Jo Peeters en Willy De Greef over het leven, werk en betekenis van Herman J. Claey. U hoort ook tussenkomsten van achtereenvolgens Jan Bonneure (VWS), Gerlinda Swillen (Masereelfonds) en Arne Baillière (Dolle Mol) en Willy De Greef . De muziek is van Mars Moriau (accordeon) en Willy Dessers (gitaar) die ter plaatse ten gehore werd gebracht. Verder nog een aantal gedichten van Herman en een slotwoord door Herman J. Claeys zelf. Veel luistergenot:

Herman J. Claeys (klik op de Herman’s naam voor de reportage)

(De reportage duurt 55′. Het neemt dus even tijd voor ze opgestart of gedownload is. Als u ze direct wil downloaden, klikt u op deze link. Maar heb even geduld)

Korte biografie:

1969: Herman J. Claeys begint in de Spoormakersstraat te Brussel met ‘Free Press’, een ontmoetingsplaats  voor het literaire, artistieke en revolutionaire zootje ongeregeld dat het Brussel van de jaren zestig in zijn schoot koesterde. Het handeltje barst uit zijn voegen en algauw wordt er om het hoekje, de Kaasmarkt, een keldercafé geopend. Een café, wel gekend in alternatieve middens en bij de rijkswacht, die regelmatig een groepsbezoek bracht aan het etablissement, en er daarbij niet voor terugschrok de medebezoekers een geleide reis naar de kazernes op te dringen.

In 1972 werd er een pand in de Spoormakersstraat 52 gehuurd, waar café werd gehouden, een boekhandel uitgebaat en waar allerlei comités en bewegingen konden vergaderen, al dan niet in hun doen en laten gevolgd door anonieme bewonderaars, die gretig verslag uitbrachten aan hun oversten over de snode plannen van al die vergaderaars.

Café De Dolle Mol

Café De Dolle Mol tijdens de heropening

Vanuit Dolle Mol vertrok een Free Press Bus waarmee Herman J. Claeys allerlei festivals onveilig maakte, en zowel undergroundstrips als alternatieve publicaties en stencils te koop aan bood.

Zeker tot 1985 was Dolle Mol een ontmoetingsplaats, een literair centrum, een kweekvijver van muzikaal talent, een aparte plek in een overigens eerder conformistisch Brussel.

Met als man achter en voor de schermen Herman J. Claeys.

Herman kwam in 1935 in Brugge op de wereld. Hij was enige tijd leraar. In de jaren zestig was hij, zoals hierboven beschreven, nauw betrokken bij de Provo-beweging en enkele kritische jongerentijdschriften. In dezelfde periode manifesteerde hij zich ook als een geëngageerd criticus, onder andere met de bundel Wat is links? Hij is auteur van romans, verhalen, poëzie, essays, songteksten en toneel, en hield zich bezig met woord-beeldinstallaties, poëtisch-muzikale acts, projecten met doorlopende muurpoëzie en tentoonstellingen van visuele poëzie. Overigens werkte hij ook jarenlang mee aan de Wolters woordenboeken en is hij samensteller van het Vlaams Dialectenwoordenboek. Het werk van Herman J. Claeys drijft heel vaak op het conflict tussen het individu en een (over)geïnstitutionaliseerde maatschappij, dat op een sterk allegorische en symbolische wijze wordt geëvoceerd.

Nog geen 75 jaren na zijn geboorte, lijkt er een einde te komen aan Hermans drukke leven. Herman lijdt aan een terminale ziekte, wordt palliatief verzorgd, maar is onder begeleiding gelukkig nog in staat zich te verplaatsen.  Het Masereelfonds, Dolle Mol en de Vereniging van West-Vlaamse schrijvers  (VWS)  hadden niet veel moeite om Herman J. Claeys te overtuigen afscheid te komen nemen van Brussel en van ‘zijn’ Dolle Mol.

Een afscheidsgedicht van Herman J. Claeys:

Gezwel

De minst correcte vorm van humor

is spotten met je hersentumor,

vooral als die kwaadaardig is

en bovendien slagvaardig is

en onverwoestbaar :

« terminaal » in radiotherapeutentaal.

Waarom men mij dan blijft bestralen ?

en ook nog chemisch wil verschralen ?

Omdat verplegers willen scoren

en hun patiënten ringeloren,

en als ik door zo’n tunnel glij

graag grapjes maken over mij,

waarmee ik dan niet lachen kan

want ik lig roerloos aan de scan.

Mijn uitvaart heb ik al geregeld

en zelfs mijn grafschrift is bezegeld :

HIER LIGT

DE DICHTER

H.J.C

IN GOED GEZWELSCHAP

R.I.P.

Let’s Kill Each Other…

Posted in actueel, vrienden on 1, augustus 2007 by ministerie van agitatie

La Laita Maree Haute, schilderij van Paul Huet

la laita maree haute • schilderij van Paul Huet

De Minister neemt morgen, woensdag, afscheid van een oude vriend, Paul (alias Pol) Huet. Hij is derhalve wat bedroefd, temeer omdat het afscheid definitief is: de goede man is overleden.

Pol Huet was begenadigd leraar aan de Stedelijke Academie te Sint-Niklaas, restaurateur van schilderijen en tevens restaurateur van de Kathedraal te Antwerpen. Maar hij was bovenal een vriend en een uitstekend drinkebroer. De titel “let’s kill each other” is een frase die Pol vaak in de mond nam, net voor hij je een drankje aanbood.

Hij was een zeer lief man die met liefde en ontzag vertelde over de jongeren waar hij les aan gaf. Hij was een kritisch beschouwer van zijn omgeving en zijn vrienden en een aangename gesprekspartner.

Hij vervoegt andere vrienden van de Minister waarover die later nog een woordje uitleg zal geven. Laat het voorlopig volstaan met de melding dat de Minister de laatste tijd veelvuldig met het verdwijnen van vrienden werd geconfronteerd en daar soms wat stil van wordt.

R.I.P.